'Ik ben dol op mensen zolang ze geen goeie kennissen van me worden'

Een onwaarschijnlijke vrolijkheid heeft volgens Arjan Peters bezit genomen van 'Doctorandus Droefsnoet' Hans Dorrestijn. Ode aan de 75-jarige lijdenskunstenaar.

Beeld Harshagen & Hrastar

Vergeleken met Hans Dorrestijn moet Quasimodo, de gebochelde klokkenluider van de Notre-Dame, een don juan geweest zijn. Dit is geen belediging maar een citaat van de geplaagde schrijver en performer uit de bloemlezing Zelfs Christus aan het kruis had het beter dan ik thuis (Nijgh & Van Ditmar; euro 20,-). Afgelopen maandag werd dit 'eerste boek waar ik tevreden over ben', aldus de maker, gepresenteerd in het zaaltje boven het Amsterdamse café-restaurant Zeppos, enkele uren voordat Dorrestijn zijn 75ste verjaardag zou vieren.

Onder het kleinkunstminnende gehoor bevond zich de geest van Drs P. Uitgever Vic van de Reijt zingzegde het refrein uit Zusters Karamazov, eindigend met 'En de kanarie sprak/ Tjiep tjiep tjiep tjiep'. Dat schreef de doctorandus acht jaar na het meervoudige 'Tjielp tjielp' uit De Mus van Jan Hanlo. Het is dan ook niet zozeer de onomatopee die het genie verraadt, maar de distinctie van het woordje 'sprak'.

Even later leek het of het stokje werd doorgegeven, toen juryvoorzitter Marita Mathijsen verklaarde dat de Tollensprijs, die vijftien jaar geleden naar Drs P ging, in oktober aanstaande aan Hans Dorrestijn wordt uitgereikt.

Daar was hij buitengewoon blij mee. En met de liedjes die werden gezongen. En met de toespraak van collega-tekstschrijver Rob Chrispijn, die graag met 'baardmannetje' Hans vogels kijkt.

Die vogelliefde is iets van de laatste jaren, waarin een onaantastbare Dudeljo-vrolijkheid bezit heeft genomen van de Doctorandus Droefsnoet die Dorrestijn daarvoor altijd was. Daar is hij groot mee geworden, met de geestige grauwen en sofs van een lelijke alcoholist en onzekere wanboffer in de liefde, uiteraard met een helse jeugd achter de rug.

Het gaf een typische figuur te zien, op de feestmiddag: daar zagen we een contente, vieve en innig geliefde Hans. In zijn cursusboek over 'de kunst van het lijden' regent het echter neerslachtigheden. 'Wie zijn medemensen kent/ die slikt geen vitaminepillen/ maar strychnine zou hij willen/ die ernstig zijn gezondheid schendt.' Hij denkt terug aan zijn boze stiefvader, smeekt op zijn 35ste zijn moeder te overlijden, en evenaart Schopenhauer met de wijsheden 'Het verleden is erg, maar de toekomst is nog veel erger', en 'Ik ben dol op mensen zolang ze geen goeie kennissen van me worden'.

Voor die Dorrestijn gingen we naar het theater. Ik denk ook dat niemand gelooft in de opgewektheid van de huidige Hans. Hij acteert blijheid, om niet te hoeven huilen. Dat turen naar vogels in de lucht, onder het vreeswekkende motto 'kom mee naar buiten allemaal', is een vlucht voor de blik naar binnen, heel alleen, en voor de waarheid die je daar aantreft.

Dorrestijns lijdenskunst doet het ons voor.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden