'Ik ben brandschoon'

Ger Lammens (50) maakte drie generaties Alberti mee, maar is altijd de minst bekende roddelverslaggever gebleven. 'Weet je dat ik nog nooit een proces heb gehad?'..

Starreporter; hij is het al meer dan dertig jaar. Achtereenvolgens bij Weekend, Privé, Story, opnieuw Weekend en sinds vorig jaar Party. Ger Lammens' carrière in de Nederlandse jetset beslaat, in zijn eigen woorden, 'drie generaties Alberti'. Hij heeft iedereen overleefd, zelfs Henk van der Meyden, zijn vroegere rivaal, die hij in het heetst van de concurrentiestrijd een hak zette door met diens zus Anja een verhouding te beginnen. 'Goh, wat was Henk kwaad.'

Bugatti

Het waren de late jaren zeventig, de roddelbladen vlogen de winkel uit en primeurs lagen voor het oprapen. 'Toen had je daar nog eer van. Nu zeggen de lezers: ”Dat is oud nieuws”, omdat Boulevard en Shownieuws het al hebben gejat. We worden leeggezogen door de televisievampiers. Maar ach, wat valt er nog te onthullen? Als ik een soapsterretje een vraag stel, of enkel haar naam wil weten voor een foto-onderschrift, zegt ze: ”Bel mijn agent maar.” Ik lach erom, hoor. Dat mij dat op de rode loper bij Tuschinski moet overkomen! Ik, die alle groten der aarde heb geïnterviewd. Daar zie ik de humor wel van in.'

Het is allemaal wat schraler geworden, zegt Lammens, of misschien is hij vroeger wel te verwend geweest. Interviews met Liz Taylor, Shirley MacLaine, Brigitte Bardot. 'Was ik net twintig. Voor Weekend ging ik naar Bardot in St. Tropez. Nam ze me mee in haar Bugatti.'

Het waren tevens de jaren van Mathilde Willink, Frank Govers en Willeke van Ammelrooy. 'Allemaal persoonlijkheden. Maar als je kijkt wie nu de iconen van de Nederlandse showbizz zijn... Gerard Joling en Gordon, jongens waar niks bij zit. Alleen maar buitenkant. Ze schateren de hele dag om hun eigen grappen, maar inhoud? Ho maar. Nederland vervlakt. Als je de Tokkies en de Veerkampjes een eigen soap geeft, wat rest ons dan nog? Mijn allerbeste vriend Rudi Carrell, met wie het erg slecht gaat, mailde me onlangs nog: ”Ger, in mijn shows kregen alle kandidaten een naamplaatje. Nu zou je alle presentatoren er een moeten opplakken.” Rudi vindt er niet één talent bij zitten.'

Zo somber is Lammens' blik op Hilversum niet. Cynisme past een domineeszoon niet. En Lammens' vader was niet zomaar een dominee, hij was de illustere predikant G.N. Lammens, bekend van de NCRV-radio.

De gave van het woord, zegt Ger Lammens, heeft hij van hem. Ook het talent voor emotiejournalistiek. Op de jaarlijkse haringparty complimenteerde siliconenkoningin Marijke Helwegen hem onlangs nog met: 'Jij bent de enige roddeljournalist met gevoel'. En zo is het, zegt Lammens. 'Ik zoek altijd de emotie. Die vind je niet noodzakelijkerwijs bij een Monique des Bouvrie, die de ziekte van non-Hodgkin heeft.

De emotie kan ook zitten in een huis. Als je het maar goed opschrijft. En daar ben ik gewoon de beste in.'

'Ze zeggen over mij: Ger hoeft maar tien minuten rond te lopen en hij vult twintig pagina's. Dat kan zijn, maar onzin staat er dan niet. Weet je dat ik nog nooit een proces heb gehad? Ja, één keer, met het onechte kind van Ron Brandsteder, maar dat hebben we als roddelbladen collectief verloren. Verder ben ik brandschoon.'

Janken

Wat dat aangaat werpt zijn bijbelse opvoeding vrucht af. 'Ik heb één zwakte', bekent Lammens, 'en die wil ik niet verliezen. Als ik hoor dat Hanny van de Rekels haar dochter heeft verloren, dan huilt mijn hart. Daarvan lig ik een nacht wakker, want ik heb zelf ook een dochter.' En nog een voorbeeld: Chantal Janzen. 'Toen het met Johnny de Mol uitging, heeft ze me alles verteld. ”Jij bent de enige die ik kan vertrouwen”, zei ze. Daarna is het door toedoen van een publiciteitsagent misgelopen tussen ons en heb ik een bikkelhard stuk geschreven over misplaatste sterallures. Zij volledig in tranen. Gelukkig hebben we het uitgepraat en nu is het weer helemaal goed. Dat zijn momenten, heus, dan jank ik van geluk.'

Niet dat hij de illusie heeft dat ze ook vriénden zijn. Aan dat waanbeeld heeft Lammens te veel collega's te gronde zien gaan. 'Die zijn in het gekkenhuis beland, omdat ze niet doorhadden dat vriendschappen in de showbizz flinterdun zijn.

Gieren

'Bij Privé hadden we Philip Scheltens. Doodgoeie jongen, schreef artiesten alleen maar omhoog. Philip is overleden en ik ging naar zijn afscheid. Hij lag opgebaard in een prachtige witte kist, maar niemand van de BN'ers, die op feestjes steevast als gieren om hem heen cirkelden, was aanwezig. Vorige maand op de haringparty zeg ik tegen mijn collega van Story: ”Denk aan die kist, jongen, denk aan die witte kist.” Al die jovialiteit op zo'n party stelt niks voor. Ze komen met uitgestoken hand naar je toe, maar kijken ondertussen over je schouder of ze geen interessantere mensen zien. Daarom moeten roddelbladen niet te veel willen pleasen. Ik ben het eens met mijn leermeester Willem Smitt, die zegt: ”Artiesten moeten bevend van angst het blad openslaan om te zien wat er over hen in staat”. En laat Youp van 't Hek maar op ons schelden. Vijanden hebben we hard nodig.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.