Column

'Ik ben blij dat Martin Bosma niet deelnam aan mijn eerste Sinterklaasfeestje'

Columnist Ferdows Kazemi herinnert zich haar eerste Sinterklaas in Nederland nog goed. 'In mijn zak geen snoep en roe maar verhalen over onderdrukking, achtervolging en gevangenis.'

Mijn eerste Sinterklaasfeestje vierde ik in 1993 met mijn Nederlandse familie die veel tradities trouw is en het geven een groot goed vindt. Ik was de Zwarte Piet met lege handen. De Zwarte Piet die op 6 december niet terug zou gaan. Nee, in mijn zak zat geen snoep, geen cadeau en ook geen roe.

Toch droeg ik een rugzak. Een rugzak vol verhalen over onderdrukking, achtervolging, gevangenis, marteling, angst, galg en dood aangevuld met liefde en genegenheid. Ik ben erg blij dat Martin Bosma op die decemberdag van 1993 niet deelnam aan dat Sinterklaasfeestje. Hij verkondigde tegenover de camera van PowNed dat allochtonen met cadeautjes vaker mogen komen, en als ze op 6 december weer weggaan al helemaal een dikke zoen meekrijgen. Hij zou het vast erg gevonden hebben, omdat er tot mijn spijt niets van zijn gading in mijn zak te vinden was, en ik was ook niet van plan om op 6 december terug te gaan. Het feest zou toen een andere wending gekregen hebben, met zoveel teleurstellingen voor hem.

Twee keer Sinterklaas
Voordat ik naar Nederland kwam, kende ik geen Sinterklaas, wel de Kerstman (baba Noël, op zijn Perzisch). Ik had een romantisch beeld van baba Noël, die ik uit de speelfilms kende. Een keertje Kerstmis meemaken, was één van mijn kinderdromen.

Die decembermaand van 1993 was ik dolgelukkig dat ik eindelijk de kerst mocht beleven. Mijn geluk kon niet op toen ik erachter kwam dat de Nederlanders nog een soortgelijk figuur hebben. Nog meer feest. En ik was nog gelukkiger toen ik twee keer Sinterklaas mocht vieren. Een keer met medecursisten en onze docent op de Nederlandse taalcursus en een keer met mijn Nederlandse familie. Ik was en ben nog steeds dol op feesten.

Alleen een ding zat me niet zo lekker met het Sinterklaasfeest, en dat was het zwarte gezicht van Zwarte Piet. Mijn Nederlandse moeder vertelde me dat het door de schoorsteen kwam en ik geloofde haar. Geen reden om het niet te doen. Als er één iemand op de wereld is die het racisme verafschuwt, is dat die moeder.

 
Alleen een ding zat me niet zo lekker met het Sinterklaasfeest, en dat was het zwarte gezicht van Zwarte Piet. Mijn Nederlandse moeder vertelde me dat het door de schoorsteen kwam en ik geloofde haar.

Cultuurschok
Die decembermaand zongen we liedjes, er waren cadeautjes, gedichten en surprises. Ik begreep, wegens mijn beperkte woordenschat, amper waar die gedichten over gingen. Maar ik was gelukkig omdat ik de essentie ervan begreep. Samen zijn, delen en vooral lachen. Lachen om elkaar en niet ten koste van elkaar. Sommige surprises waren voor mij een cultuurschok. Ik weet nog dat ik probeerde niet te kijken naar de kant van de tafel waar een surprise in de vorm van een penis stond. Het was een aanslag op mijn islamitische preutsheid. Een van mijn eerste oefeningen bij het afstand doen van een islamitische familiecultuur waarin geen grappen gemaakt werden over de geslachtsorganen in het bijzijn van vrouwen. De eerste stap bij de bewustwording over mijn vrouw zijn. Het was confronterend en tegelijkertijd bevrijdend.

Sindsdien heb ik elk jaar Sinterklaas gevierd. Niet vanwege onze dochter die heel lang daarin bleef geloven. Ik heb het altijd voor mezelf gedaan. Mijn gedichten werden elk jaar langer, losser en ook geestiger. Sinterklaas is voor mij een proces van 'wording' geweest. Een sprookjesfiguur die uit het niets verschijnt en jou aan de hand neemt in een ontdekkingsreis.

Nostalgie
En nu vrees ik dat ik nostalgische gevoelens ga krijgen. Het verlangen naar de tijd waarin de vreemdelingen niet geacht werden op 6 december te vertrekken met een dikke zoen van Martin Bosma. De tijd waarin het geven een deugd was. De tijd waarin de inhoud van je zak niet gewogen en licht bevonden werd. De tijd waarin persoonlijke verhalen ertoe deden. De tijd waarin de immigranten mensen waren en geen godsdiensten en ideologieën. De tijd waarin Zwarte Piet door de schoorsteen zwart was.

Ik haat nostalgie. In mijn belevenis is nostalgie niets meer dan een drukkend gevoel van het gemis. En ik haat het gemis. Ik wil dat iedereen altijd kan zingen en dansen op de Sinterklaasliedjes. Ik wil dat Sinterklaas blijft binden en zijn Pieten de kleur van de regenboog krijgen. De meeste huizen hebben tegenwoordig geen schoorsteen. Laat het verhaal geloofwaardig blijven voor onze kinderen. Zij zijn niet dom. Wij willen allemaal graag een feestje, en hoe kleurrijker dat feest, hoe mooier.

Ik ben de allochtoon die met een lege zak hier kwam en op 6 december niet terugging. Een dikke zoen van Martin Bosma bleef me daardoor gespaard. En ik wil graag dat Sinterklaas, die elk jaar weer vertrekt, blijft terugkomen.

Ferdows Kazemi is publiciste en columnist voor Volkskrant.nl.
Volg haar op Twitter: @FerdowsKazemi

 
Ik weet nog dat ik probeerde niet te kijken naar de kant van de tafel waar een surprise in de vorm van een penis stond. Het was een aanslag op mijn islamitische preutsheid
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden