'Ik ben bijna uitgespeeld'

Het bombardement draaide uit op een teleurstelling. Dus begon Ate De Jong meteen aan een volgende film.

Drie weken na de première van Het bombardement kreeg Ate de Jong (1953) een script onder ogen waarin een onbekende, door Japanse Kinbaku-bondage gefascineerde indringer het ingedutte leven van Brits stel een weekend lang ontwricht. Hij wordt vastgebonden in de badkuip, zij dient hem volledig te gehoorzamen.


Hier kun je David Lynch of David Cronenberg voor krijgen, zei De Jong tegen een bevriende producent. Zó goed. Maar hij maakte de film zelf, met een minimumbudget. Het resultaat heet Deadly Virtues: Love. Honour. Obey. 'Van het geld van Het bombardement kun je veertig Deadly Virtues-films maken', grijnst de regisseur. Vrijdag is de wereldpremière tijdens het Imagine filmfestival in EYE, Amsterdam.


Het maken van Deadly Virtues was noodzaak?

'Emotioneel was het een lifesaver. Het bombardement was een enorme teleurstelling. De negatieve kritiek, maar vooral dat er minder bezoekers kwamen dan verwacht. Dat gevoel kun je enkel bevechten door een volgende film te maken. Ik ben met de scriptschrijver aan het verhaal gaan schaven, vier maanden later stond ik op de set.


'Die schrijver was overigens een verhaal apart. Een autistische man van eind 20, met wie ik exact één keer heb gesproken. De rest ging per e-mail. Maar een briljante jongen, in zijn schrijven. Je vindt geen enkele empathie in zijn verhalen, omdat hij dus autistisch is. Hij brengt de structuur van de gebeurtenissen, het conflict, maar de personages uitten weinig menselijke gevoelens. Dat moest ik erin brengen.'


Het bondage-element is opvallend. Wat trok u daarin aan?

'Het stond in het script en ik besloot het nog verder door te voeren. De indringer wordt niet aangetrokken door bondage om iemand te kwellen, maar omdat hij er zelf genot aan ontleent. Kinbaku-bondage staat voor lijden door schoonheid. Het ís ook ongelofelijk mooi. Maar het is slechts één element in de film, niet het onderwerp.'


Waarover gaat de film volgens u?

'Over jaloezie, zoals Het bombardement over zelfopoffering ging. Ik was toen net gescheiden, nadat ik mij jaren had opgeofferd voor de kinderen. Ditmaal kwam ik net uit een relatie waarin die vrouw bizarre jaloeziegevoelens had jegens mensen uit mijn verleden. Als je dat overigens niet wilt zien als extra laag, is het gewoon een deel van het verhaal.'


Op de filmmarkt tijdens het filmfestival van Berlijn is Deadly Virtues begin dit jaar onder meer verkocht aan Duitsland, Italië, Japan, Rusland, Australië en Nieuw-Zeeland. Verrast dat?

'Ik ben blij verrast. Maar, en dit is afschuwelijk om te zeggen, in de meeste gevallen heeft de verkoop niet zoveel met de kwaliteit van de film te maken. Het is vooral het Kinbaku-element dat intrigeert. Er moet kwaliteit zijn, maar het concept stuurt de belangstelling.'


Beschouwde u deze carrièrestap ooit als degradatie?

'Het is mij even door het hoofd geschoten. Ik begrijp het woord, maar zie het liever als een nieuwe uitdaging. Met Deadly Virtues richt ik mij voor het eerst op video on demand en kabeltelevisie. Films die je in de tijd van Roger Corman B-films noemde, bedoeld voor de drive-ins. Dat is nieuw en spannend.


'Maar het heeft natuurlijk wel met de huidige positie van mijn carrière te maken. Het bombardement heeft mij daar geen goed in gedaan. De harde realiteit van het filmmaken is dat je op een gegeven moment gewoon bent uitgespeeld, ondanks je capaciteiten. Dat punt zit voor mij dichtbij. Wat dat betreft ben ik ontzettend blij dat ik deze film met zo veel vrijheid mocht maken. Hier krijg ik zulke kansen niet meer, in Engeland en Amerika wel. Het liefst regisseer ik er zeven, als variatie op de seven deadly sins. Ik werk nu aan deel twee, een Robert Altman-achtige ensemblefilm, en ook het derde deel komt eraan. Ik heb maar één drang - en dat is mij te uiten. Ik kan niet anders.'


Deadly Virtues: Love. Honour. Obey. Wereldpremière tijdens Imagine in EYE, Amsterdam, 11/4 (19.15 u) en 12/4 (12.15 u).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden