'Ik baal. Ik baal ontzettend. Ik ben Ebru Umar'

Haast onophoudelijk gaat de telefoon van Ebru Umar over. De 45-jarige columniste van onder meer Metro en Libelle die het afgelopen weekeinde werd opgepakt in Turkije omdat zij op Twitter de Turkse president Erdogan zou hebben beledigd, baalt van alle commotie rond haar persoon: 'Het ergste is dat ik zelf niks kan doen. Dat is zó niet Ebru.'

Ebru UmarBeeld afp

Laten we met een open deur beginnen; hoe gaat het met u?

'Die vraag kan ik zo langzamerhand niet meer horen. Die heb ik al zeker honderd keer moeten beantwoorden sinds ik zaterdag werd aangehouden. Ik zit hier en kan niet weg. Dat zegt genoeg.'

U had vanochtend een onderhoud met uw advocaat. Hij raadde u aan om geen uitlatingen te doen in de media die uw zaak zouden kunnen schaden. Toch stuurde u tweets de wereld in als 'Fuck you Nederturken' en 'Ik ga mezelf niet veranderen, ik ben al bijna 46 jaar Ebru Umar en ik laat mij niet intimideren.'

'Wat moet ik anders doen? Heel vriendelijk ja knikken en in een hoekje stilletjes gaan janken?'

Nou ja, is het verstandig om verder olie op het vuur te gooien.

'Weet je, er gebeurt nu van alles rondom mij waar ik weinig aan kan doen. Ik zit 3.500 kilometer weg van alle commotie. Ik eet hier een ijsje in de zon terwijl van alles en iedereen zich druk maken om wat hier gebeurt en wat in Amsterdam gebeurt. Journalisten en de overheid bellen mij over de aanhouding, mijn buurman Daan belt mij over de inbraak in mijn huis. En ik kan zelf weinig eraan doen.'

Hoe voelt u zich eronder?

'Ik baal. Ik baal ontzettend. Ik ben Ebru Umar. Ik wil iets doen, maar ik kan niets doen. Dat is zo niet Ebru. Dat geeft een raar gevoel. Al ben ik intussen natuurlijk ook dankbaar voor alle mensen die zich voor mij inzetten. Het is hartverwarmend dat al die mensen met mij bezig zijn.'

Hoe nu verder? Heeft u al gehoord waarvoor u precies wordt aangeklaagd?

'Nee, nog steeds niet. Stom, door alle drukte heb ik het vanochtend niet eens aan mijn advocaat gevraagd. Ik weet alleen dat ik mij bij de Turkse politie moet melden en het land niet uit mag.'

Heeft u uw paspoort ook moeten inleveren?

'Mijn paspoort heb ik nog. Het enige dat ik moet doen is mij twee keer per week bij de Turkse politie melden. Maandagavond om 18.00 uur moet ik mij melden en vrijdagavond om 18.00 uur weer.'

U verwacht dus dat u vrijdag nog altijd in Turkije bent?

'Jazeker. Dat verwacht ik niet, dat weet ik zeker dat ik hier vrijdag nog zit. Als ik maar op tijd terug ben voor de Libelle Zomerweek (23 tot en met 29 mei bij het Almeerderstrand in Almere).'

Hartelijk menselijk contact, de eerste stap naar integratie

'Journalist in Turkije, hállo cel' schreef Ebru Umar eens in een stukje over Frederike Geerdink waarbij ze zich cynisch afvroeg waarom de journaliste zich in godsnaam in Turkije had gevestigd. Nu werd ze zelf van haar bed gelicht in haar huis in Kusadasi. Inmiddels is kritisch of beledigend tweeten, toch van een andere orde dan in een medium publiceren, al niet meer mogelijk. Weerzinwekkend. Lees hier de column van Harriet Duurvoort.

Komt u, ten slotte, door alle toestanden nog wel toe aan het schrijven van uw columns?

'Door al dat bellen kom ik er inderdaad bijna niet aan toe. Vanochtend heb ik nog een halve column proberen te schrijven voor Metro. Maar ik besef nu dat ik een ander onderwerp heb gevonden. Nu nog zien te schrijven.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden