IJzersterke Ronnie is van vlees en bloed

Guido van Driel toont zich een krachtig visueel verteller die de tijd neemt.

Regie Guido van Driel


Met Yorick van Wageningen, Goua Robert Grovogui, Juda Goslinga, Jeroen Willems, René Groothof, Leny Breederveld


In 8 zalen


Bikkelhard was hij, de Amsterdamse crimineel Ronnie. Met zijn blote handen sloeg hij ooit de vrouw dood van een dealer die een rekening bij zijn baas had openstaan. De ongelukkige dealer kreeg een slurpende stofzuigerslang op zijn oog - plop.


Dat was de oude Ronnie. Sinds hij ternauwernood een moordaanslag op een dansfeest overleefde, is Ronnie totaal veranderd. Zijn zintuigen staan plotseling bovennatuurlijk scherp: hij ruikt, proeft en voelt meer en heeft een instinct ontwikkeld voor de dingen die komen gaan. Zelf voelt hij zich vooral kwetsbaar. 'Als een gepelde garnaal, zonder pantser.'


Ronnie, gespeeld door de in Hollywood doorgebroken Yorick van Wageningen, is het ijzersterke hoofdpersonage van De wederopstanding van een klootzak, het speelfilmdebuut van Guido van Driel, die zijn eigen graphic novel Om mekaar in Dokkum (2004) verfilmde. Vorige maand opende de film het Film Festival van Rotterdam.


Met lijfwacht Janus (Juda Goslinga) trekt Ronnie naar Dokkum om de verantwoordelijke voor de aanslag op te sporen. Tegelijk toont Van Driel het verhaal van de Angolese asielzoeker Eduardo (Goua Robert Grovogui), evenals Ronnie behept met een traumatisch verleden. Hij vlecht beide verhalen niet door elkaar, maar laat ze min of meer naast elkaar bestaan. Pas tegen het eind kruisen de heren elkaars pad.


Van Driel is van nature geen regisseur en dat is te zien; zijn spelregie laat soms wat te wensen over, een aantal bijrollen zijn wat houterig geacteerd. Ook de vertelling hapert af en toe een beetje. Dan lijkt het alsof Van Driel vooral mooie, op zichzelf staande scènes wilde maken en daarbij de rode draad uit het oog verloor. Het moment waarop Jeroen Willems als maffe Britse gangster de Amsterdamse criminelen op hun plek zet, balanceert weliswaar knap tussen kolder en bevreemding, maar voelt toch vooral aan als een individuele sketch.


Maar, en dat is niet verrassend voor een film van een schilder, illustrator en vooral striptekenaar: Van Driel toont zich een sterk visueel verteller. Door de tijd te nemen voor die ogenschijnlijk onbenullige zijpaadjes maakt hij een film met een nadrukkelijke eigen smoel, waarbij het na afloop van de ene scène gissen is uit welk filmisch cadeautje de volgende scène zal bestaan. Zijn korte tv-film Groen is toch de mooiste kleur voor gras uit 2007 (te bekijken via Uitzending Gemist) was wat dat betreft een knappe stijloefening - hier zet hij de puntjes op de i.


Nog meer is de camera van Lennert Hillege in staat om te verwonderen. Tijdens een van de eerste scènes vliegt hij groots en sierlijk over een met knalgroen gras begroeide oer-Hollandse dijk, maar minstens even mooi zijn de subtiele plaatjes: Ronnie die op de bovenverdieping van een klein Dokkums restaurantje door een openstaand raam wordt gefilmd bijvoorbeeld, intens genietend van de vis op zijn bord.


De film mag hier en daar wat gemankeerd zijn; momenten als deze maken De wederopstanding van een klootzak uniek. Bovendien is het spel van Yorick van Wageningen een overtuigende constante. Met zijn onafscheidelijke nekband, quasi-afwezige mompelstem en grote bril creëert hij een instant-klassiek personage binnen de Nederlandse film.


De geloofwaardigheid van zo'n figuur is negen van de tien keer ver te zoeken, maar niet bij Van Wageningen: met zijn beheerste spel kneedt hij Ronnie tot een stripfiguur van vlees en bloed. Onvergetelijk.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden