IJzersterke Guzman doet pijn

Opnieuw is Guzman extreem openhartig, rauw, hard voor zichzelf.

'Waarom heb ik het gedaan?' Aan het begin van Delirium II werpt Javier Guzman de vraag op hoe het zover heeft kunnen komen dat hij op een moment in zijn leven 5 à 6 gram cocaïne per dag gebruikte. Oké, hij had een hele toffe dealer, maar dat is toch nog geen reden om hem zo vaak te bellen?


In 2006 maakte Javier Guzman de voorstelling Delirium, waarin hij vertelde over zijn alcoholverslaving. Het programma werd alom geprezen en ontving de cabaretprijs Neerlands Hoop. Nu is er de opvolger van Delirium, waarin Guzman uitweidt over de zo mogelijk nog heftigere en moeilijker bespreekbare drugsverslaving die op zijn alcoholisme volgde. Opnieuw is Guzman extreem openhartig, rauw, hard voor zichzelf en vol van galgenhumor.


Javier Guzman neemt je in zijn voorstelling mee naar plekken waar je niet wilt komen. Naar schimmige parkeerplaatsen in en rond Amsterdam, waar de cokeverslaafde eindeloos moet wachten op een auto met criminelen die zijn bestelling komen afleveren. Of naar een smerig appartement dat bezaaid is met papiertjes met coke en bebloede zakdoekjes, want van cokeverslaving ga je overmatig veel en tot bloedens toe je neus snuiten.


Deze voorstelling doet pijn. Voor de cabaretier zelf, maar ook voor het publiek dat zijn verhaal aanhoort. Met een persoonlijk verhaal als dit kun je als maker op allerlei manieren de mist ingaan, maar Guzman omzeilt de valkuilen op vakkundige wijze. Hij voorzag Delirium II samen met zijn vaste regisseur André Veltkamp van een strakke compositie, met de juiste mengeling van beeldende scènes, persoonlijke inzichten en harde grappen die voor luchtigheid zorgen. In eerdere voorstellingen kon Guzman nog weleens doorslaan in zijn harde humor en vijandige houding tegenover het publiek, maar in deze voorstelling is hij zelf zo kwetsbaar dat deze eigenschappen, die onmiskenbaar bij zijn comedystijl horen, veel beter op hun plek zijn.


Ook de opbouw van Delirium II is ijzersterk: van de ontluisterende scènes in het begin werkt Guzman toe naar een meer op de grappen gerichte tweede helft, waarin de lachsalvo's zich opstapelen en Guzman zijn blik niet alleen op zijn persoonlijke leven richt, maar ook meer op de wereld om hem heen. Ook verplaatst het verhaal zich gaandeweg van het grauwe Amsterdam naar een afkickkliniek in Thailand, waar liefde en loutering in het verschiet blijken te liggen.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden