IJzeren wilskracht redt matig Duitsland

Het voetbal van de Duitse nationale ploeg is zo armetierig van niveau dat het medelijden en hoon opwekt. De Duitsers zelf echter waren na de miezerige, onverdiende, met behulp van de scheidsrechter tot stand gekomen zege op de Amerikanen (1-0) door het dolle heen van vreugde....

De blijdschap, ook bij het thuisfront, is begrijpelijk. Zo'n slecht elftal dat zich schaart onder de top-vier van de wereld, dat is eigenlijk ongelooflijk en trouwens ook alarmerend waar het gaat om de kwaliteit van het voetbal.

Die Mannschaft staat voor het eerst sinds 1990, toen de ploeg de laatste van drie wereldtitels haalde, weer in de halve finales van het WK (tegen Spanje of Zuid-Korea), maar met weemoed zal de ware liefhebber terugdenken aan de zegetocht van destijds door Italië. Duitsland kon in 1990 nog beschikken over aansprekende voetballers als Matthäus, Littbarski, Hässler, Völler en Klinsmann.

Het huidige gezelschap, ook nog ontmand door de absentie van onder anderen Nowotny, Deisler (geblesseerd) en Scholl (geen zin) ontbeert pure kwaliteit en creativiteit, maar beschikt wel over de beste doelman van de wereld. Kahn houdt gewoon alles tegen. Bovendien is al eerder gebleken dat met een ijzeren wil en wat geluk veel te bereiken valt.

Zelden vertrokken de Duitsers met zo weinig verwachtingen naar een toernooi. Ze waren voor de verandering geen favoriet. Vandaar is de huidige euforie simpel verklaard. Duitsland was immers het lachertje van Euro 2000 (één punt) en rolde moeizaam door de kwalificatie, waarin het thuis met 5-1 van Engeland verloor en pas na de barrage met Oekraïne zeker was van een plaats. In het clubvoetbal valt de crisis niet op door de fijnzinnige Zuid-Amerikanen die het niveau van Leverkusen, Dortmund en Bayern een behoorlijke oppepper geven, maar in de nationale ploeg is Völler aangewezen op Duits bloed.

Na de verdoezelend hoog uitgevallen zege op Saudi-Arabië (8-0), kwam Duitsland goed weg tegen Ierland (1-1) en Kameroen (2-0 winst), waarna een op papier eenvoudig vervolg in het verschiet lag. Zonder enige franje won Duitsland in de achtste finales volgens verwachting van Paraguay.

Earnest Stewart, die gisteren inviel voor de Verenigde Staten, zei samenvattend over Duitsland: `Ze laten je geloven dat je goed speelt, maar opeens slaan ze toe.' De Amerikanen stapten vrij gemakkelijk over de nederlaag heen, waarschijnlijk omdat ze allang tevreden zijn met het bereiken van de kwartfinales. Bondscoach Bruce Arena voorspelde de Verenigde Staten met zijn rijke potentieel aan jeugd een grote toekomst en weigerde gehakt te maken van de arbitrage.

Daartoe had hij alle recht, want hoe is het toch mogelijk dat arbitrale trio's telkens blunders maken die beslissend zijn en eenvoudig te voorkomen waren geweest? Eén keer was alleskunner Kahn verslagen, door de inzet van Berhalter, maar toen redde Frings op de doellijn bij de paal. Of de bal de lijn helemaal was gepasseerd, viel moeilijk op te maken, maar zeker was dat Frings hands maakte. Dat zag iedereen in het stadion, behalve scheidsrechter Dallas en grensrechter Sharp.

De Amerikanen vergaten de tegenslag, zetten de tegenstander verder onder druk, verzamelden een stel gele kaarten en kwamen in de slotminuut nog twee keer dichtbij de gelijkmaker, door een kopbal van de oersterke Sanneh en een geblokt schot van Mathis. Armoedig was het om te zien hoe de Duiters in de slotfase ballen wild wegtrapten. Sommigen leken om te vallen van vermoeidheid, terwijl ze twee dagen langer rust hadden gekend dan de Amerikanen.

Ook de winnende bondscoach Völler gaf toe dat Duitsland in de halve finale beter zal moeten voetballen om de eindstrijd te halen. Dat zal moeilijk genoeg zijn. Duitsland heeft twee spelers die de middelmaat ruimschoots ontstijgen en een paar man van goed niveau. Een van de twee is dus de doelman, Oliver Kahn. Kahn redde in de eerste helft twee maal uitstekend op inzetten van de snelle, jonge Donovan. Het was in een fase dat de Amerikanen heer en meester waren en de Duitse defensie eenvoudig uiteen speelden.

De tweede Duitse uitblinker is middenvelder Ballack, een sierlijke, jonge voetballer die ruim vijf minuten voor rust de naar later bleek winnende treffer maakte, toen hij een indraaiende vrije trap van routinier Ziege knap inkopte. Want daarin zijn ze wel sterk, die Duitsers. Ze scoren vaak met het hoofd. Topschutter Klose kopte een paar minuten na de 1-0, in de sterkste fase van de Duitsers, tegen de paal.

`Het is sensationeel dat we in de halve finale staan', zei Völler, en vanuit zijn oogpunt bezien heeft hij gelijk. Duitsland is de schaamte allang voorbij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden