IJs

Award voor Woody Allen maakt meer los dan alleen bewondering. Er wordt volop met modder gegooid.

Tijd om het ijs te pakken en naar Girls te zappen', twitterde Mia Farrow tijdens The Golden Globes-uitreiking, net voordat Woody Allen een Lifetime Achievement Award kreeg. Zoon Ronan meldde even later: 'Heb het eerbetoon aan Woody Allen gemist. Hebben ze het deel waarin een vrouw openlijk bevestigt dat hij haar op haar 7de molesteerde voor of na Annie Hall gemonteerd?'


Zelden de feestvreugde zo effectief zien bederven als door de Farrowtjes. Dat zij niet zo blij waren met de oeuvreprijs voor hun ex-geliefde/vader is een understatement. Weet u het nog? Woody Allen kreeg in 1992 een relatie met de 21-jarige Soon-Yi, de adoptiefdochter van zijn toenmalige vriendin Mia Farrow, met wie hij al twaalf jaar was. Maar de echte angel zat hier: in een gevecht om zeggenschap over de kinderen beschuldigde Farrow Allen ervan hun 7-jarige adoptief dochter Dylan seksueel te hebben misbruikt, wat hij hevig ontkent. Een rechter achtte het onbewezen; Farrow kreeg de kinderen.


Kun je een kunstenaar als mens scheiden van zijn werk? Veel journalisten vroegen het zich af bij de uitreiking van de ere-Globe. Het dilemma zelf is niet nieuw. Er zijn talloze artiesten met een voorliefde voor jonge meisjes of jongens, met losse handjes of antisemitische denkbeelden. Zijn we te vergevingsgezind tegenover 'talentvolle' mensen? Moet de pers harder oordelen of negeren, zoals de Franse media deden met Bertrand Cantat, veroordeeld vanwege doodslag op zijn vrouw? Moeten sterren als Lady Gaga, Miley Cyrus, Beyoncé en Lena Dunham hun verantwoordelijkheid nemen door niet samen te werken met fotograaf en videoclipregisseur Terry Richardson of R.Kelly, beiden regelmatig onder vuur vanwege seksueel misbruik? En wat kan het publiek zelf? 'Dat ik geen Roman Polanski-films meer kijk', schreef een journalist van Salon.com, 'voorkomt niet dat hij nog films maakt, maar als vader van dochters wil ik hem er niet meer bij helpen.'


Zo is het natuurlijk: of een artiest zo verwerpelijk is dat hij vergetelheid verdient, hangt af van de feitelijke misdaad, het werk en je eigen morele kaders. Punt is: hoe meer je over die hele zaak rond Woody Allen leest, hoe troebeler alles wordt. Meningen, feiten, roddels en morele oordelen lopen naadloos in elkaar over. Is Mia een doorgedraaide ex die nog altijd niet kan verkroppen dat haar vent ervandoor ging met haar meerderjarige geadopteerde dochter en daarom al twintig jaar een lastercampagne voert? Of is Allen een pederast, getrouwd met zijn surrogaatdochter, die goed wegkomt omdat hij op handen wordt gedragen door pers en sterren?


Hoe dan ook: die oeuvre-award was een slecht idee. Niet omdat Allen er geen verdient, maar omdat de prijs precies het omgekeerde veroorzaakte van wat de bedoeling was: in plaats van zijn films te eren, heeft het juist - terecht of onterecht - de zwartste, modderigste pagina's uit zijn carrière opgerakeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden