IJsland

Het is weer onrustig in Nederland, er kan veel geld van mensen verloren gaan. De DSB Bank die tot voor kort zo stevig als een koe in het gras stond, wankelt....

De baas van die bank werd altijd gezien als het voorbeeld van een succesvolle Hollandse bankier. Hij stond bekend als superslimme zakenman, een gulle sponsor van zijn eigen voetbalclub, een man die een kapitaal aan kunst uitgaf en een bijzonder museum aan het bouwen was.

Maar dit beeld gold tot twee weken geleden, nu vertelt men een ander verhaal. In een klap is hij een schurk geworden die met het geld van anderen grote huizen, auto’s, een overbodig museum en een nutteloos voetbalstadion voor zichzelf heeft gekocht. Een man die met zijn privévliegtuig onnodig overal naartoe vloog. Bizarre tijden, vriend.

Laatst was ik in IJsland. Wat ik daar te zoeken had? Ik ging kijken of ik het andere grote verloren geld van de Nederlanders bij de omgevallen IJslandse Landsbanki terug kon halen.

Maar ik wist niets van IJsland, niet wat voor mensen daar woonden en wat voor mentaliteit ze hadden, wat ze het liefst aten, of hoeveel straten en hoeveel dichters er waren.

Boven IJsland schrok ik bij het aanzien van dat kleine eiland midden in de zee. Je had daar geen houvast, het hele eiland kon zo onder water verdwijnen. Hoe kwam het dat mensen miljoenen aan spaargeld op dat eiland bij Icesave ondergebracht hadden? Wisten ze waar ze hun geld onder hadden gebracht?

Toen het vliegtuig ging landen, zag ik een ander klein vliegtuigje op het vliegveld geparkeerd staan en het was waarschijnlijk het privévliegtuig van de voormalige baas van het failliete Landsbanki.

Op weg naar de hoofdstad Reykjavik keek ik met verbazing om me heen. De weg was heel rustig en gewoon, de enige grote weg van het eiland. De chauffeur vertelde me dat het land alleen een stad had, en dat hun voornaamste voedsel vis was, dat ze ’s morgens visolie aten, dat het daar soms zes maanden donker was en dat hij tien broers en zusjes had. Op dat moment passeerden we het gebouw van de failliete Landsbanki. Het was net zo groot als de voormalige postbank in Staphorst. Hoe kan zo’n eiland zoveel geld opmaken? Bizarre tijden, vriend.

Wat een mooi land, IJsland, wat een mooie mensen, mooie vissen, en een mooie literatuur met veel boten, netten en haaien.

We hebben de bewoners van dat sprookjeseiland pijn gedaan en er is een nationale schaamte ontstaan. Tot het einde van hun leven moeten zij een deel van dat geld terug betalen.

Tijdens de literaire bijeenkomst zei ik tegen Jóhann Hjálmarsson, de oude bekende IJslandse dichter: ik heb overal op uw eiland naar het verloren geld van de Nederlanders gezocht, maar niets gevonden. Heeft u misschien een gedicht voor hen die hun geld hier verloren hebben? Hij gaf me dit gedicht mee:

Een schip aan de kust

Ze komen ’s nachts.

Blauwe zeilen. Witte zeilen.

Ze komen om huizen te vernielen,

de boerderijen in brand te steken.

De witte zeilen worden gehesen.

De blauwe zeilen bedekken de hemel.

De horizon kleurt blauw.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden