IJsbaan

aar liefst 500 vierkante meter ijs!', pochte de site van het winterfestival. Voor een schaatsbaan waarop de complete Amsterdamse jeugd haar vakantieverveling komt bestrijden is dat aan de krappe kant, zeker als het merendeel oude keukenstoelen meebrengt ter ondersteuning. Toch schuifelden mijn kinderen vol goede moed het ijs op, zodat ik op mijn gemak de rest van het festival kon bekijken. Ook hier greep het fenomeen 'wildbreien' onbelemmerd om zich heen, zag ik: zelfs de fietsenstallingen waren voorzien van deze textielvariant van graffiti. Een meisje zat in een hoekje een mintgroen-roze gestreept vestje voor haar pluchen zeehond te breien, terwijl haar peuter-broertje handenvol glitter over het geheel strooide. Intussen draaide het 'kleinste reuzenrad ter wereld' lustig rond, er waren poffertjes, erwtensoep, vage stalletjes met muffe tweedehands kleren, en opgewekte sjekrokers die glühwein kookten in roestige braadpannen. Het geheel werd overspoeld met allerlei fijne oude muziek. Volop gezelligheid, kortom.


'Kom op Karima, doe niet zo stom!', hoorde ik een kinderstem roepen. Op een bankje naast de ijsbaan zaten twee meisjes van een jaar of 10. Het ene, een blozende blonde, hielp haar vriendin, een bleek, streng gehoofddoekt muisje, met schaatsen aantrekken. 'Ik vind het zo eng...', piepte het muisje. Een bril droeg ze ook nog, zodat er van haar gezicht maar weinig te zien was. Met haar enkellange donkere jurk en die tot de kin dichtgebonden doek leek ze op een bang nonnetje.


'Ik durf niet...', zei ze nog eens. Maar ze keek intussen verlangend naar de schaatsende mensenmassa. 'Je leert het zó hoor!', zei de blonde meid. Kordaat trok ze haar kameraadje overeind, dat besmuikte gilletjes slaakte, maar zich toch liet meevoeren.


Daar stonden ze op het ijs. 'Hier, hou mijn arm vast', zei de blonde. Kijk, nou doe je gewoon zó...', ze liet één voet naar voren glijden, waarbij ze haar vriendin meetrok. Die kwam onmiddellijk gillend ten val op het natte ijs. Toen ze moeizaam overeind was gekrabbeld, zei ze sip: 'Zie je nou wel...'


De blonde greep haar arm en zei voorzichtig: 'Je hebt ook niet echt een handige jurk aan, Kariem.' Karima keek bedrukt van haar lange gewaad naar de spijkerbroek van de blonde en zei niks. De blonde trok nu het elastiekje uit haar eigen paardenstaart tevoorschijn, zodat haar glanzende haar over haar rug golfde, en begon die onhandige jurk op te hijsen. Er kwamen dunne beentjes tevoorschijn, in een dikke maillot met hartjes. 'Niet doen...', piepte Karima. Ze keek angstig om zich heen. 'Een klein stukje maar', suste de blonde. Handig maakte ze met het elastiekje een dikke knoop opzij in de jurk, die vervolgens even boven de knie bleef hangen. 'Kom op, daar gaan we weer!', riep ze opgewekt.


En ja hoor, daar gingen ze. Gearmd. Eerst nog wat onzeker, maar tóch: ze kwamen vooruit. Al gauw zwierde het hoofddoekje vrolijk naast het blonde haar.


De meisjes gierden van de lach, Julie Andrews juichte My favorite things over de stampvolle ijsbaan, het rook overal heerlijk naar worst: ik voelde mij hoopvol gestemd jegens de mensheid in het algemeen en de vriendschap der volkeren in het bijzonder; al sloeg dat waarschijnlijk nergens op en wist ik zeker dat het gauw weer óver zou gaan.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden