IJs vinden Duitsers maar eng

Als het in Nederland een keer koud en glad is, rukt groot en geavanceerd materiaal uit om de wegen begaanbaar te houden....

Sander van Walsum

Vergenoegd registreren de recreanten de krakende geluiden onder hun voeten. Ze reageren laconiek op het water dat door de scheuren naar de oppervlakte wordt geperst – al moeten zij er tot hun knieën doorheen waden. De reële gevaren, waarvan Nederlanders zich doorgaans zoveel mogelijk proberen te vrijwaren, lijken onlosmakelijk deel uit te maken van de ijspret.

Ook in Berlijn is onder winterse omstandigheden sprake van risicospreiding, zij het op een heel andere wijze dan in Nederland. In ons stadsdeel – Wilmersdorf – wordt de stoep met mechanische bezemwagens enigszins sneeuwvrij gehouden.

De meeste straten liggen onder een dikke, aangestampte en glad geworden laag sneeuw. Als tegemoetkoming aan de automobilisten worden kleine, hoekige steentjes op de rijbaan gestrooid (waar je als weggebruiker tot diep in het voorjaar last van hebt). Het effect van deze voorzorgsmaatregel is gering. Vandaag was ik tijdens één korte wandeling tweemaal getuige van een glijpartij waarbij blikschade ontstond. De voorbijgangers namen er al nauwelijks nota meer van.

Deze laconieke grondhouding ontbreekt echter volkomen in de omgang met het natuurverschijnsel dat bij Nederlanders een ware doodsverachting oproept. De talrijke meertjes in deze omgeving zijn van oever tot oever dichtgevroren – al dagen lang. Maar schaatsers heb ik er tot dusverre niet op gesignaleerd. Wel posteren zich af en toe hangjongeren aan de oever die met grote kracht stenen en takken op het ijs werpen. De lefgozers onder hen durven de gladde vlakte zelfs een paar tellen te betreden.

Een eerbiediger gebruik van deze prachtige, door hoog geboomte omgeven ijsbanen wordt van hogerhand allerminst aangemoedigd. Op de radio wordt na het weerbericht, dat al dagen door de aankondiging van strenge tot zeer strenge vorst wordt beheerst, gewaarschuwd voor de grote gevaren waaraan mensen zich bij betreding van het ijs blootstellen. Geheel ten overvloede worden de luisteraars herinnerd aan de dodelijke ongelukken waarbij onvoorzichtige schaatsers begin jaren tachtig waren betrokken.

In het stadsdeel Zehlendorf – waar het ijs op de Schlachtensee een dikte van ruim 15 centimeter heeft bereikt – mag wel worden geschaatst. Maar van deze mogelijkheid maken opvallend weinig mensen gebruik. Ze blijven dicht bij elkaar in de buurt, en ze geven massaal gehoor aan het officieuze valhelm-gebod. Oudere passanten slaan het buitenissig vertier hoofdschuddend gade.

De lokale omroep RBB voerde als curiosum een 66-jarige man op die voor zijn genoegen op natuurijs schaatst. Volgens hem biedt een stevige muts een betere bescherming tegen overhangende takken dan een helm. Hij deed manmoedige pogingen om de veronderstelde gevaren van zijn liefhebberij – vallen, door het ijs zakken, in botsing komen met andere recreanten – te relativeren. Maar hij slaagde er niet in de kritische presentatrice te overtuigen. Zeker niet nadat hij zich had laten ontvallen dat je ook kunt schaatsen op een ijsvloer met een dikte van 10 centimeter. Daarvan weet iedere Berlijner tenslotte dat het onzin is.

Sander van Walsum

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden