Iglo is zware kluif

Deze rubriek belicht wekelijks alledaagse dingen met een kunstblik. Vandaag: dooi..

Ze kwamen op een zondagmorgen de tuin ingelopen, de buurman en zijn dochtertjes. Of ze onze sneeuw mochten gebruiken, ze dachten niet genoeg te hebben aan hun eigen laag achter.

Enkele uren later stond-ie er, in verblindend witte glorie, bijna manshoog. Een heuse iglo. Stenen van sneeuw hadden ze gemaakt, aangestampt in boodschappenkratten. Voor de ingang, een rechthoekig tunneltje, hingen handdoeken als gordijntjes, binnen was het beschut en behaaglijk en klonk buiten gedempt.

Een dikke anderhalve week later zijn de sneeuwresten in de straat verdwenen, op enkele groezelige hoopjes op de stoep na, die ondanks het armzalige uiterlijk iets triomfantelijks behouden: het bewijs dat de bewoners daar wel sneeuw hadden geruimd; even dreigde een schisma in de buurt.

Maar de dooi heeft aan de eskimohut een zware kluif. Landschapskunst in pure vorm, met onmiskenbaar het thema van de vergankelijkheid. Dit keer niet verscholen in verlepte bloemen, schedels of ineenzijgende kaarsen op de van symboliek zwangere 17de eeuws stillevens, maar zomaar achter de schutting. De tand des tijds op een presenteerblaadje en in een overzichtelijke periode, en ook nog eens zonder inmenging van het ego van een duidende kunstenaar.

Na thuiskomst volstaat steevast snel een blik door het raam voor een inspectie van het ontbindingsproces. Je wordt nooit teleurgesteld: het is altijd iets meer of iets minder dan je verwacht. Waarom intrigeert het drama van de aftakeling toch altijd meer dan het feest van de opbouw?

De iglo staat inmiddels in het groen van het grasveldje, de koepel is ingestort. Maar het bouwwerk past nog altijd in de weer op kleur komende omgeving. Wit op groen heeft zelfs iets vertrouwds – het zal het voetbalveld wel zijn.

De muren hebben zich nog gehandhaafd. Aan de binnen- en buitenkant zijn zachte welvingen ontstaan, de hoekige vormen zijn van de stenen gedrupt. Ook hun bovenkant golft – associaties met het Park Guëll van Gaudi in Barcelona dienen zich aan; de mozaïeken moeten alleen nog even worden ingelegd. De hogere temperaturen brengen toch al aan het licht dat de maagdelijke witheid van vorige week maar schijn was. Je ziet ineens pollen en kluiten, tijdens de bouw moeten ze in de ijver de kratten zijn ingegrist – wordingsproces in retrospectief.

Laatste tussenstand, daterend van gistermorgen: de vormen wordt steeds grilliger, spitser. Aan de onderkant steken scherpe ijspunten uit. Het bouwwerk krijgt zo het aureool van onoverwinnelijkheid. En jawel, de temperatuur gaat weer omlaag, de komende dagen. De schepping van Dirk, Anna en Iris gaat februari halen.

Rob Gollin

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden