Column

'Iemand moet het regelen, daarom stem ik vandaag vol overtuiging'

De politiek, wat een baan. Voor geen goud zou ik het doen, schrijft columnist Sheila Sitalsing. 'Wat een zegen dat er anderen zijn die vrijwillig en blijmoedig een jassie aantrekken.'

Beeld anp

Als we de wereld moeten verbeteren, te beginnen met de politiek, dan weten we het wel. Dan gaan we kruispunten platleggen, stenen door ruiten gooien, de boel bezetten, de hemel bestormen, de lage instincten bestrijden, het volk verheffen in plaats van verlakken, het écht eerlijke verhaal vertellen, de dood verklaren aan oude vormen en gedachten, ons niet laten leiden door lafheid en kortetermijngewin maar door visie, echte langetermijnvisie. Dan gaan we de moraliteit terugbrengen en een verbod uitvaardigen op het pragmatisme dat te vaak ontaardt in kruipen voor het pluche.

Maar als het stof is gaan liggen en de bloedspetters van de guillotine zijn geveegd, blijkt dat er ook gewoon vergaderd moet worden. Met een jassie an, zoals 's lands grootste filosoof dat ooit omschreef. In zo'n zaaltje, met een agenda, spreektijd, punten van orde, maximaal drie interrupties per thema, een hamerende voorzitter en mensen die - hoe kan dat in godsnaam? - niet jouw wereldbeeld delen terwijl jullie het wel eens moeten zien te worden. En wanneer je jezelf een opmerking hoort plaatsen over pagina zestien uit de notulen van de vorige keer, hoop je vurig dat je de sympathie nog hebt van de stuurlui aan wal die je zo woest aantrekkelijk vonden toen je met het mes tussen de tanden standbeelden omver stond te trekken.

Vergaderzaaltjes
Het valt niet mee, die vergaderzaaltjes. Doorgronden waar het over gaat, dossiers doorploegen, de gevolgen overzien voor de minima, de werklozen, de hardwerkenden, de achtergestelden, de bovengestelden, het bedrijfsleven en de man in de straat. Het is onzekere arbeid: je bent zzp'er, ingehuurd voor zolang het de grillige massa behaagt. Continu mag je beschimpt en bespot worden, je hebt het stoïcijns te incasseren. Geregeld moet je naar de vleeskeuring van krant en tv, voor de camera's kunstjes doen als een kermisaap, smeken: vind me leuk, houd van mij, pak me mijn baan niet af.

Dit alles tegen een salaris waarvan ze bij Shell en KPMG en Ernst & Young zeggen: koop er maar een ijsje van.

De diepzinnige filosofietjes van weleer blijken niet bestand tegen de werkelijkheid van minimale beleidsruimte, internationale en Europese verdragen, handelsbelangen, regels, polderpartners, coalitiegenoten en praktische bezwaren. Dus moet je op gezette tijden beloften inslikken, woorden opeten, een offertje brengen, een rode lijn uitvegen, een hapje stront nemen. Met dichtgeknepen neus en kleine hapjes genuttigd valt dat best mee.

Bloed vloeien
Je ziet ijdelheid, je ziet messen in ruggen, je ziet meer bloed vloeien dan een doorsnee-chirurg en je merkt dat ook op het stadhuis de wetmatigheid geldt: wie hier een vriend zoekt, neme een hond.

Wat een baan. Voor geen goud zou ik het doen. Wat een zegen dat er anderen zijn die vrijwillig en blijmoedig een jassie aantrekken. Omdat, in afwachting van de heerlijke nieuwe wereld waarin de macht is aan de belangeloze burger met een scherp oog voor het wereld-, milieu-, mens- en landsbelang op de lange termijn, íémand ondertussen de boel moet regelen. Íémand moet een knoop doorhakken over de Verordening tot Regeling van de Verkoop van in Bewaring Genomen Fietsen en Bromfietsen. Want ik ben er te beroerd voor.

Daarom ga ik vandaag vol overtuiging stemmen.

Sheila Sitalsing is columnist voor de Volkskrant.

Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden