Iedereen houdt van Appie, omdat hij Appie is

Abdelhak Nouri is Appie. Appie Nouri, zoals in Appie Happie. Appie Heijn. Appie als koosnaam van integratie. Appie van Ajax, het troetelkind van de club. Appie is de verpersoonlijking van de grenzeloosheid van voetbal. Amsterdammer van Marokkaanse afkomst. Trots op allebei. Held in de dop van 1,70 meter.

Op veld 1 mogen de beste voetballers meedoen, ongeacht van welke kleur ze zijn, welk geloof ze aanhangen. Appie Nouri is een stripheld, maar hij wil meer zijn dan een uit fantasie ontsproten verhaallijn. Appie was druk bezig zich los te weken van de pagina's als het ware, om de wijde wereld van de werkelijkheid in te trekken. Om het pleintje in te ruilen voor de grootste theaters.

Hij is cultvoetballer pur sang, met dank aan zijn techniek, zijn trucs, zijn ode aan de straat. Ze noemen hem wel de Koning van Geuzenveld. Dat menig criticus in hem de nieuwe Cruijff vermoedde, is wat overdreven. Dan was hij allang doorgebroken. Want die vraag was relevant: waarom stond Appie op zijn 20ste nog niet vast in het eerste elftal van Ajax? Nou, hij wilde dolgraag, maar hij is klein en bescheiden. Hij is geen jongen van dreigende taal. Hij moest sterker zijn. Dit zou zijn seizoen worden.

Zaterdag in Oostenrijk zakte hij in elkaar op een voetbalveld, toen Ajax voetbalde tegen Bremen. Medici reanimeerden hem op het veld. Hartritmestoornissen, zo bleek. Het waren beangstigende beelden: de schrik bij Huntelaar, de gevouwen handen van medespelers, in tranen of in gebed verzonken. Verdriet, wanhoop en paniek op het gezicht van trainer Marcel Keizer.

Wie ook zoiets overkomt, het is altijd verschrikkelijk. Maar Appie is het vrolijke gezicht van integratie in voetbal. Appie is goed en sympathiek. Hij praat enthousiast. Hij heeft donkere, vrolijke ogen die open naar de wereld kijken. Zo van: kom maar, wereld, ik ben klaar voor jouw uitdagingen. Misschien duurt het wat langer dan gedacht, maar ik ga jou veroveren.

Appie is Amsterdam anno 2017. Hij is de jongen die optreedt in een gefilmde belofte van kleurrijke Amsterdammers aan de zieke burgemeester Van der Laan. Een stroom van lieve, ontroerende steunbetuigingen bepaalde de sociale media zaterdag. Ja, er was veel meer liefde dan die paar gemene uitbarstingen van hemeltergende haat.

Abdelhak Nouri vorig jaar als hij aankomt op trainingscomplex De Toekomst. Beeld anp

En dan is daar die schitterende vlog over de dag van zijn debuut, vorig jaar in september, tijdens de bekerwedstrijd tegen Willem II. Appie staat op, bidt, kust vader, broer en moeder, rijdt naar de Arena, is zenuwachtig, valt in en scoort. Daarna keert hij terug naar huis. Vanachter de afvalbak op de hoek van de straat kijkt hij om het hoekje en ja hoor, daar staat het welkomstcomité van vrienden. Hij laat zich even toejuichen en zegt dan: 'Jongens, nu weer rustig, voor de buren en zo.'

'Het was een topdag, echt', zegt hij de dag na zijn debuut tegen zijn filmende telefoon, als hij weer op de club is. Iedereen wil hem kussen. Ze houden zichtbaar van hem, want hij is Appie.

Reageren? w.vissers@volkskrant.nl

Lees ook:

Voetbalwereld reageert geschokt op onwelwording Ajacied Nouri

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.