Iedereen heeft een midlife-crisis

De eerste camerabeweging van Lantana gaat, traag, aftastend, door struikgewas om te eindigen met een close-up van een lijk. Het eerste personage dat in de film wordt geintroduceerd is een rechercheur....

Zodoende maakt de film van de Australiër Ray Lawrence een schijnbeweging. De opening suggereert dat Lantana een detective zal zijn, maar het dode lichaam is slechts een manier de toeschouwer binnen te lokken in een relatiedrama.

Het is niet het werk van Leon, de door Anthony LaPaglia gespeelde politieman, dat Lawrence interesseert, maar zijn overspel met de gescheiden Jane. En vooral is hij het middelpunt van een complex aan relaties, toevallige kennismakingen en botsingen op straat, waardoor alle personages in de film met elkaar in verbinding staan.

Valerie, een psychiater, worstelt met het verlies van haar dochtertje, haar steriele huwelijk en een provocatieve patient; Leons vrouw is een andere patiente, en het onvervulde leven dat zij tijdens haar sessies beschrijft, echoot weer door in de andere relaties in de film. Iedereen heeft een midlife-crisis.

Lantana, gebaseerd op een toneelstuk van Andrew Bovell, is een soap, en tegelijk een een ondermijning van een soap. De verhaallijnen worden in gladde stijl gebracht, en wisselen elkaar soepel af, maar wat opzettelijk ontbreekt zijn de bijbehorende gevoelens. Waar men op televisie van emotioneel hoogtepunt naar hoogepunt gaat, zijn deze personages zich bewust van een kil bestaan. Hun ontmoetingen gaan in een staccato ritme voorbij.

Gesprekken zijn kort, en eindigen allemaal op dezelfde wijze. Met een fade naar zwart, op een moment dat er nog veel gezegd had kunnen worden.

Pas na een uur keert de misdaad uit het openingsshot in het verhaal terug, en daardoor nemen ook de geconstrueerde toevalligheden toe waarmee de verschillende levens elkaar doorkruisen. Wanneer de psychiater op een nacht niet thuiskomt, is het juist Leon die de verdwijning onderzoekt, en hij ontdekt in het voorbijgaan dat zijn echtgenote door haar werd behandeld. Zijn minnares vindt, ook al bij toeval, een belangrijke aanwijzing in de zaak. Het is wat veel van het goede.

Hetzelfde geldt voor de rijmen en herhalingen waarmee de verschillende huwelijken naast elkaar worden gezet: wanneer de minnares van Leon vertelt over het moment dat ze zich plotseling realiseerde dat ze niet meer van haar echtgenoot houdt, kan die tekst net zo goed over de andere vrouwen gaan. Zoals ook de afstomping die de politieman zegt te voelen bij iedere man in Lantana lijkt te passen.

Het is dit gebrek aan individualisme dat de film opbreekt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden