Ieder mens moet kunnen kiezen voor Arie Boomsma

Ik vecht voor een test om vast te stellen of een vrouw zwanger is van een Arie Boomsma.

Arie Boomsma. Beeld anp

Gisteren las ik een door tientallen Bekende Nederlanders ondertekende brief, waarin werd gepleit voor een Downvriendelijke samenleving. Vrij vertaald: wat gaat er gebeuren als Johnny de Mol niet meer met ze op stap gaat? De tekst riep nogal wat beelden op. Ik - een jaar of 8 - doodsbang, met mijn jas nog aan, op het bed van mijn oma, en aan de andere kant van de deur een bonkende en schreeuwende gek. Hij heette Henk en ik zag hem alleen op verjaardagen.

Henk was een zeer griezelig gek en hij had niet iemand bij zich die hem leuke liedjes liet zingen. Henk had vrij spel. Hij loeide op volle kracht anderhalf uur lang dat hij uitgelekte yoghurt op een bordje wilde. In de slaapkamer van mijn oma vermoedde hij, zo te horen, een voorraad van minimaal 300 liter.

Henk had niet het downsyndroom, weet ik nu, maar in die tijd was het een beetje lood om oud ijzer. Ik was hoe dan ook doodsbang voor iedereen die heel hard schreeuwend om mij heen wilde hangen. Henk deed dat graag. Als hij mij zag, slingerde hij zijn armen om mijn middel en riep heel hard: waterbuffel. Waarom wist ik niet. Nog steeds niet, trouwens. Hij wiegde mij en vlak naast mijn oor schreeuwde hij: waterbuffel, waterbuffel.

Ik dacht toen niet: Henk verdient ook een plek op deze aarde. Laten we met zijn allen, om hem een plezier te doen, een waterbuffel gaan zoeken in Amsterdam-West. Ik dacht vooral: hij moet weg, weg bij mij, weg uit dit huis.

De bezoekjes aan mijn oma kregen iets zeer ongemakkelijks. In het trapportaal luisterde ik of ik Henk hoorde hollen, en of dat geluid daarna werd gevolgd door een doffe dreun. Dat was een andere liefhebberij van Henk, zo hard mogelijk met zijn wang tegen een deur aanhollen. Ik geef hier eerlijk toe dat ik bijzonder blij was als Henk er niet was. Ik was te jong om zijn gekte te begrijpen. Ik zag hem als een dier. Een doodeng dier. Zo behandelde ik hem ook. Ik gaf Henk soms een appel of een stuk touw.

Dat is gelukkig allemaal veranderd. Toch denk ik niet dat ik, als het mij was gevraagd, de brief die maandag in de Volkskrant stond had ondertekend. Ik vecht keihard voor een andere test. Een eenvoudige methode waarmee al heel vroeg tijdens de zwangerschap kan worden vastgesteld of een vrouw zwanger is van een Arie Boomsma.

Er zijn veel mensen die dat immoreel vinden. Die zeggen: Arie Boomsma is ook maar een mens, maar ik zie daarvoor heel weinig bewijs. Arie Boomsma lijkt vooral heel erg op God, met het verschil dat Arie wel bestaat. Ik vind dat ieder mens het recht moet hebben om te kunnen kiezen voor een Arie Boomsma of niet.

Want eerlijk is eerlijk, je gaat een slopend leven tegemoet. Je weet gewoon zeker dat jouw Arie al op de kleuterschool zal proberen om homoseksuele leerlingen trots te leren zijn. Nu, op dit moment, kan je niet kiezen voor een Arie Boomsma. Ik vind daarom dat aankomende ouders de volgende keuze moeten hebben: een leuke, onbekende dochter opvoeden of een leven lang opgescheept zitten met een zoon die drie keer per week aan zijn moeder vraagt of ze echt niet lesbisch is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden