IDFA

Mijn levensgezel is, zoals het een hoogopgeleide jongere oudere betaamt, een trouwe IDFA-ganger. Weken heeft hij in het donker doorgebracht om zijn hart, (hersens en humeur) op te halen aan tal van documentaries uit diverse windstreken.


Eigenlijk stond de hele maand november in het teken van die IDFA. Want om op verantwoorde wijze in het bioscooppluche weg te kunnen zakken, moet aardig wat voorwerk worden verricht. Eerst de overvolle IDFA-gids grondig bestuderen, dan kruisjes zetten bij de films van je gading. Of ze dat echt blijken te zijn, is de vraag. Voor sommigen een weet. Zoals voor de Koreaanse documentairemaker Seung-Jun Yi. In een kranteninterview vertelde hij hoe ontroerd hij was toen in zijn film het doofblinde hoofpersonage met diens eveneens gehandicapte geliefde een peertje aan het plafond moest verwisselen en daar uren over deed. 'En toch gaat het niet vervelen,' zei de regisseur/producent zelf. Hmm, dat maakt de kijker wel uit, was vooralsnog mijn harde oordeel. Maar Planet of Snail werd wel bekroond als beste -lange-! documentaire.


Die IDFA, die weet wat, zoals de afgelopen jaren is gebleken. Afgezien van al dat huiswerk moest mijn geliefde zich ruim van tevoren vervoegen bij een speciale IDFA-kassa om met mede-IDFA-adepten in een lange IDFA-rij te staan. Dit jaar schijnt het Festival beter te zijn georganiseerd. Wel de stadspas paraat houden, want welke jongere oudere wil nu een dief zijn van de eigen portemonnaie?! Ook svp de portemonnaie zelf niet vergeten. En, eenmaal in de duisternis de huissleutels, fietssleuteltjes en/of mobiele telefoon niet uit de jaszak laten glijden. Of de tas (met die IDFA-gids erin) onder de stoel laten staan. Gevolg: extra heen-en-weer-gefiets om verloren voorwerpen op te sporen.


Al met al was mijn huisgenoot dus veelvuldig van de vloer. Een van mijn vriendinnen maakt, zodra haar echtgenoot voor een afgebakende tijd zijn hielen heeft gelicht, onmiddellijk chocolademelk. 'Met een dot slagroom er op!' voegt ze er op zwoele toon aan toe, alsof ze drie gigolo's heeft laten komen.


Aan mijn lijf geen chocolademelk. Liever kijk ik stiekem televisie. Overdag! Naar een opname van Overspel. Wat zijn we vooruitgegaan sinds Dagboek van een herdershond.


Voor wie het nog niet had opgemerkt: documentaires zijn niet zo aan mij besteed. Liever zie ik speelfilms, zoals ik ook in geschrifte fictie boven non-fictie prefereer. In dromenland voel ik me meer op mijn gemak dan in de verantwoorde, vaak harde - saaie - werkelijkheid.


Diezelfde huisgenoot verdenkt, ja beticht me nogal eens van oppervlakkigheid. Meer dan eens laat hij zich ontvallen dat ik alleen maar naar de televisie kijk om naar de televisie te kijken en naar de bioscoop ga om naar de bioscoop te gaan. Dit in tegenstelling tot, goed geraden, hemzelf. Híj kijkt en gaat alleen als hij zeker weet dat hij iets goeds krijgt voorgeschoteld, zoals blijkbaar op dat IDFA!


Inmiddels heeft hij een stuk of veertig documentaires gezien. Ik twee: The eye has to travel over de excentrieke modepionierster Diana Vreeland en The Love We Make van de onvolprezen Albert Maysles over de onverwoestbare Paul McCartney. Vreelands haar was tot op hoge leeftijd ravenzwart geverfd, dat van McCartney is me iets te acajou. Maar wie daar op let is een - oppervlakkige - kniesoor. Beide films zijn zo goed dat je niet eens merkt dat je naar documentaires zit te kijken. Komen ze terug op de televisie? Graag nog meer IDFA-toppers van dit jaar. Inmiddels is het tot me doorgedrongen wat ik allemaal heb gemist.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden