Ida Gerhardt

Wie gedichten leest, betreedt een besneeuwd landschap : al lezend kijk je terug, de sporen achter je bewijzen dat je er geweest bent....

Het gedicht is de katalysator, de lezer volgt wat hem in zeldzaam snelle signalen wordt bericht: 'Lees maar, er staat niet wat er staat.' Deze regel van Martinus Nijhoff is altijd en overal toepasbaar op de poëzie, het duidt haar ongrijpbaarheid aan, haar onaantastbaarheid, de wereld tussen en achter de woorden. De wereld van Ida Gerhardt bijvoorbeeld, een klein Hollands universum. Ontwijkende, geheimzinnige, vormvaste, soms irritante, bij vlagen ontroerende poëzie. Ida Gerhardt wist zich veroordeeld tot gedichten schrijven, van kindsbeen af. Ze heeft het over 'ballingschap tot het vers', 'eenzaam is alle schrift', 'en ik: enkeling die op verzen vaar'.

De bijna zeshonderd gedichten die zij publiceerde zijn van een onvoorstelbare aandacht voor alle finesses van het woord. Zich bewust dat één verkeerde stap het hele gedicht onderuit kan halen. 'Mijn wet is: kwarts op kwarts en hard op hard': Ida Gerhardt zoekt het vuur in de steen, poëzie slaapt 'totdat het wakker wordt getart'. Wakker tarten is wat zij wil. 'Geen noodweer en geen wereld kan mij raken': Ida Gerhardt leefde tussen gebalde vuist en totale overgave, zij is een dichteres die een leven mee kan. Zij schreef 'dit wordt ons niet ontnomen: lezen/ en ademloos het blad omslaan'. Zo is het bij haar: lezen en ademloos het blad omslaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden