Hybride project verbindt uitersten

Op Dordtyart blijkt dat kunstenaars wat betreft techniek veel verder kijken dan wij.

SACHA BRONWASSER

Beeldende kunst

***

Dordtyart 2014. Maasstraat 11, Dordrecht. Do-zo 11-17u

T/m 28/9

Welke vleugel maakt de meeste slagen? Welke vogel legt de meeste migratiekilometers af, welke heeft de grootste spanbreedte? De jonge kunstenaar Marloes van Son is het aan het inventariseren op haar kleine bureautje op de eerste verdieping van een voormalig industrieel pand in Dordrecht. Over drie maanden moet er een werk rond 'de vleugelslag' uit voortgekomen zijn. Daarna maken Van Son en haar twee mede-artists-in-residence alweer plaats voor een tweede lichting jonge kunste-naars/onderzoekers.

Dordtyart 2014 is geopend. Het kunstproject is even hybride als het werkgebied van de kunstenaars die dit initiatief nu voor het derde jaar op rij aantrekt. Zes maanden per jaar is een enorme voormalige machinefabriek en scheepswerf (De Biesbosch, 1917-2000) geopend. Daar wordt werk getoond van kunstenaars die opereren in het grensgebied van kunst, wetenschap, biologie en techniek. De semi-private organisatie van Dordtyart heeft een artist-in-residence, werkt samen met kunstcollecties, geeft (grote) opdrachten uit voor buitenprojecten, adopteert zwervende kunstwerken en heeft een leerwerkbedrijf. De kunst in de hal gaat vergezeld van een soundtrack van cirkelzagen en lasgeknetter.

Ooit leek het een niche voor nerds, kunst en techniek, maar het afgelopen decennium is de combinatie in opkomst dankzij de technologisering van het leven. Kunstenaars blijken al lang veel verder te kijken dan wij, sukkels met onze smartphones. Het meest vergaand en tegelijk het moeilijkst te vatten, is het onderzoek van Joost Rekvel. Hij is naast kunstenaar ook hoofd van de opleiding ArtScience aan de Koninklijke Academie van Beeldende Kunsten in Den Haag. Rekvel zoekt, in navolging van de Duitse theoretisch bioloog Jakob von Uexküll, naar 'sensorische uitbreiding'. De weerslag van wat hij ervaart als hij, voorzien van een soort extra voelsprieten, een eenvoudig wandelingetje maakt, levert elektrificerende stereoscopische beelden op. Abstract, grafisch en toch visueel verwant aan wat je hoort aan bladgeruis, wind en omgevingslawaai in zijn eenvoudige kijkopstelling.

Veel meer 'old school' en daardoor ook een beetje eendimensionaal is een waterinstallatie van Stéphane Cauchy, waarin zichzelf vullende en legende trechters een hijsinstallatie op gang houden. Een rondgang door de imposante hal levert deze uitersten en alles daartussen; van een feeëriek bootje bestaand uit lichtjes van Giny Vos tot tamelijk gruwelijke vitrines met collages van placenta's en navelstrengen in siliconen kopie van Ajla R. Steinvag. Over een paar maanden is er van alle kunstenaars nieuw werk te zien. De onderzoekende aard en het tempo passen bij de omgeving, niet alleen van de loods, maar van het hele rafelgebied waarin Dordtyart ligt. Over zes jaar moet het hebben plaatsgemaakt voor een woonwijk.

Twee verdiepingen hoger lijkt Dordtyart ineens een klassiek museum. In een spectaculaire opstelling van Krijn de Koning is een dwarsdoorsnede van kunstvideo's uit de collectie-Dommering te zien. Het echtpaar Egbert en Loes Dommering (beiden advocaat, hij ook hoogleraar informatierecht) heeft een brede smaak: van absurdisme van Erkka Nissinen tot verstilde registratie van Lonnie van Brummelen en een zelden vertoonde animatie van Yael Bartana. Zes video's smaken vooral naar méér. Heel goed dat deze collectie wordt gebracht (waar zijn de musea?) maar het is op deze locatie ook een beetje een fremdkörper - ook in haar ambitie is Dordtyart grenzeloos.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden