Bericht uit Madrid

Huwelijksticket naar Spanje gezocht

Screenshot van populaire dating app Spanje Beeld RV

Op een dag kwam mijn volleybaltrainer, een vadsige man in een stinkend trainingspak, met zijn nieuwe vriendin aanzetten. Hij stelde haar voor als Karla. Een lange meid van begin 20, afkomstig uit Peru. Het leeftijdsverschil tussen hen was op zijn minst dertig jaar.

Al vlug werd duidelijk dat de trainer en Karla elkaar hadden leren kennen op internet. Karla had een toeristenvisum kunnen bemachtigen voor Spanje, en was nu voor het eerst overgevlogen. De bedoeling was om zo snel mogelijk werk te zoeken. Dan zou ze kans maken op een verblijfsvergunning.

Mijn teamgenoten deden er alles aan om Karla te helpen. Een van hen nam haar zogenaamd in dienst als hulp in het huishouden. Een ander deed een goed woordje voor haar op het werk. Ook werden onze trainingen plotseling overgenomen door Karla – in Spanje geldt het trainen van een groepje amateurvolleyballers als een bescheiden baantje.

Ondertussen begonnen er geruchten rond te gaan over de manier waarop de trainer zijn jonge vriendin behandelde. ‘Horrible, horrible’, verzuchtte een teamgenote tijdens het warmlopen aan het begin van een training. Veel details kwam ik niet te weten, maar ik had wel een vermoeden wat de trainer terugvroeg voor zijn gastvrijheid. En dan zat het stel ook nog in geldnood, in een krap bemeten appartement op uren reizen van het centrum van Madrid.

Helaas, het doorzettingsvermogen van Karla en de inspanningen van mijn teamgenoten mochten niet baten. De papieren kreeg ze niet, Karla moest na een paar maanden terug naar Peru.

Het verhaal van Karla staat bepaald niet op zichzelf. Heel wat Latijns-Amerikaanse vrouwen lonken naar een Spaanse man, in de hoop op een ticket naar Europa.

Waar Nederlandse mannen het graag hebben over een ‘Spaanse schone’ als ze met een vrouw uit Spanje zijn getrouwd, gelden voor sommige Latino-vrouwen andere criteria. Voor hen geen oogverblindende Don Juan, maar een man die financiële stabiliteit kan bieden.

Het zegt genoeg dat ik uit mijn eigen omgeving nóg iemand ken die haar geluk beproefde op de Spaanse huwelijksmarkt. Laten we haar Vanesa noemen. Ze is even oud als ik, begin dertig, en komt uit Bolivia. Ik ken haar uit de tijd dat ik daar mijn afstudeeronderzoek deed.

Destijds waren we allebei hoopvol gestemd over de romantische liefde. Nu, tien jaar later, ontmoetten we elkaar weer in Spanje, en bleek het in haar geval anders te zijn gelopen.

Vanesa’s moeder had kanker gekregen. Er was geld nodig voor dure behandelingen, en ook besloop haar een angstig gevoel: op wie kon zij, alleenstaande vrouw, terugvallen als haar ouders straks zouden overlijden? Vanesa besloot haar geluk op internet te beproeven. Ze legde contact met een man uit Galicië, gescheiden, halverwege de vijftig,  één dochter. Hij was tonijnvisser – een beroep waarmee je nogal binnen schijnt te kunnen lopen.

De tonijnvisser en Vanesa chatten. Hij zocht haar op in Bolivia. Al na twee dagen besloten ze te trouwen. Nu zit Vanesa, rijk en wel, weg te kwijnen in een Galicisch dorp. Het voordeel is dat haar man soms maandenlang op zee zit – maanden die zij kan doorbrengen in Bolivia, in het huis dat hij voor haar kocht.

Maartje Bakker is Volkskrant-correspondent in Spanje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.