Hut

Bij ons achterom is een pleintje. Alle kinderen uit de straat spelen er. Eén van hen is Bas. Bas is 6, en als hij uit school komt, rijdt hij af en aan op zijn trekker met aanhangwagen....

Twee weken geleden lagen er in zijn aanhangwagen een paar bakstenen. Die had hij uit de tuin gehaald van een van de leegstaande huizen die aan het pleintje grenzen. De stenen reed hij naar het struikgewas. Hij laadde ze uit en ging dan weer terug om nog meer stenen te halen. Wat later zag ik hem voorbij komen met een lading takken en wat hout. Alles werd in het struikgewas gedeponeerd.

De volgende dag begon Bas te bouwen. Langzaam maar zeker werden de takken rechtop gezet. Andere takken dienden als dak. Van de stenen werd een vloertje gelegd. De bedoeling was ineens duidelijk: Bas bouwde een hut.

De andere kinderen gingen helpen. Zij legden de stenen recht en haalden thuis touwtjes om de boel wat steviger in elkaar te zetten. Bas reed weer af en aan met zijn trekker. Er moesten meer stenen komen. Elke dag na schooltijd was het een bedrijvigheid van jewelste.

En het werd mooi. Naast de hut stond een open haard, en ervoor lag een keurig bestraat pleintje dat met bezems werd aangeveegd. Vaders en moeders mochten komen kijken en slaakten vele kreten van bewondering. Ze mochten een ijsje mee in de hut en kregen pakjes appelsap. Het afval kwamen ze keurig in de prullenmand gooien.

Een week later kwam de oudste broer van Bas ontdaan bij zijn moeder. 'Mama, Bas heeft geld uit zijn spaarpot gepakt.' Bas werd ter verantwoording geroepen. Hij vertelde dat hij na school naar zijn hut wilde, maar dat er een paar grotere jongens in zaten en dat hij er alleen in mocht als hij een gulden betaalde.

Moeder er op af. 'Zijn jullie nu helemaal besodemieterd? Geef dat geld terug.' Maar eigenlijk was het kwaad al geschied. De volgende dag zaten diezelfde jongens de 2- en 3-jarigen op het pleintje achterna met zakmessen. En toen 's avonds het halve pleintje bijkans in de fik werd gestoken, was de maat vol.

Samen met de ouders van Bas en de kinderen hebben we de volgende dag alles opgeruimd. Bas bracht met zijn trekker met aanhangwagen alle stenen terug naar de verlate tuintjes. De takken werden op een hoop gegooid. De vader van Bas betegelde min of meer de tuintjes weer. En ik veegde het hele pleintje aan. Die hut, het was een leuk idee en het heeft de kinderen zo'n twee weken bezig gehouden. Maar tegen de treiterijen van een paar 10-jarigen waren die kleintjes niet opgewassen.

Alles is nu weer bij het oude. Bas rijdt af en aan met zijn trekker en de andere kinderen maken gebruik van zijn diensten. Of er nooit iets gebeurd is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.