Hunkeringen

Lotus (Pascale Simons, 2011)

Treurmars. Stormachtig bewogen. Adagietto. Wat zijn dat toch voor teksten, steeds weer quasi-onopvallend aangebracht op de stadse decors van ensemblefilm Lotus? Klassiekemuziekkenners zien er natuurlijk direct de titels in die Gustav Mahler (1860-1911) meegaf aan de delen van zijn vijfde symfonie. Inderdaad heeft regisseur Pascale Simons geprobeerd iets van de structuur van die symfonie over te brengen op haar geslaagde speelfilmdebuut. De manier waarop de talrijke karakters elkaar afwisselen, de rust die volgt op strijd, het valt allemaal op Mahler terug te voeren. De symfonie speelt ook een concretere rol in de film: het is de muziek die de terminaal zieke Jet (Edda Barends), als opmaat naar haar euthanasie, uitkiest voor de begrafenis. Iets waar dochter Petra (Monic Hendrickx) helemaal niets van moet hebben. Mahlers vijfde is hún muziek, die ze wil kunnen luisteren zonder aan Jets dood te denken.


Lotus, niet alleen in de bloemennaam verwant aan Paul Thomas Andersons mozaïekdrama Magnolia (1999), zit vol eenzame, naar liefde, begrip of zielenrust hunkerende personages: van een gescheiden echtpaar (Jack Wouterse en Frieda Pittoors) dat halsbrekende toeren uithaalt om hun autistische zoon een regelmatig bestaan te geven, tot een zwanger meisje (Georgina Verbaan) en een voetballer (Chris Zegers) die elkaar in een revalidatiecentrum nét niet toenaderen. Lotus is soms te schatplichtig aan Andersons film, maar daar staat veel tegenover. Mooi is hoe Simons en scenarist Philip Delmaar de verhalen in brokstukjes presenteren, zonder daarbij de betrokkenheid van de toeschouwer op het spel te zetten. Of hoe ze Rotterdam op allerlei manieren die verhalen laat mee vertellen, al is het maar met de reclameslogan op een stationskiosk. Fijn spel van de acteurs ook, waarbij met name Verbaan goed raad weet met de lange stiltes die Simons haar laat uitspelen.


Nederland 2, 23.00-0.34 uur

No Country for Old Men

(Joel en Ethan Coen, 2007) In de misschien wel beste film van de gebroeders Coen is nauwelijks muziek te horen. In het begin is de stilte nog logisch, omdat hoofdpersoon Llewelyn Moss (Josh Brolin) zich eenzaam over de oneindige vlakten van Texas beweegt: de wezens om hem heen zijn zonder uitzondering dood. Maar het duurt niet lang voordat de film is veranderd in een heerlijk onderkoelde achtervolgingsthriller. Dat is een genre waarin een componist zich doorgaans laat gelden, maar niet in No Country for Old Men, waar vaste Coens-componist Carter Burwell pas op de plaats maakt. Wat blijkt? Zonder muziek, maar met het minimalistische geluidsdecor en de briljante montage, ontstonden een paar van de spannendste scènes uit het oeuvre van de Coens.


Canvas, 22.15-00.10 uur.

Mansfield Park

(Patricia Rozema, 1999) Fanny Price maakt nooit echt deel uit van de familie Bertram. Ze vangt, in Patricia Rozema's verfilming van de roman Mansfield Park van Jane Austen, slechts flarden op van de mensen bij wie ze woont - door een halfgeopende deur of via een spiegel. Mansfield Park is een kostuumfilm, maar wel een met een angel. Rozema voegde scènes toe over de handel waarmee de 18de-eeuwse adel rijk werd. De parallel tussen de koets waarin Fanny naar een nieuwe werkgever wordt gebracht en een slavenschip dat zij in een baai ziet liggen, voegt een extra laag toe.


BBC 2, 00.05-01.50 uur.



Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden