Column

Humor is tegengif voor terrorisme

Stel dat we IS met humor willen verslaan, dan gaan we met Alpacas de oorlog niet winnen.

Amos Oz in BuitenhofBeeld .

Ik heb nog nooit een fanaticus met humor gezien', zei de Israëlische schrijver Amos Oz zondag in Buitenhof. 'De fanaticus is een lopend uitroepteken.' Humor en nieuwsgierigheid zijn een tegengif voor terrorisme, zei hij met een speelse blik.

Niet per se een baanbrekend inzicht, wel een onwrikbare waarheid - als we het tegengif maar gestaag konden toedienen. Het is precies wat wij westerlingen willen horen. Oz speelde zijn rol als dominee, ten overstaan van een volle zondagse tv-mis, met verve.

Stel dat we zijn advies letterlijk nemen. Een dagelijkse dosis humor aan de terroristen toedienen, vrijwillig natuurlijk, anders kun je ze net zo goed de kieteldood geven. Wat zou je de IS-strijders voorschotelen uit het huidige tv-aanbod?

Met Alpacas, vervanger van De Lama's, gaan we de oorlog niet winnen, vrees ik. Zoals Lucky TV maandag meesterlijk de aangepaste programmering van de NPO persifleerde: in de studio van Alpacas zal niet gelachen worden. Waarna deze grap doodviel: 'Seks met mij is als een messenset. Je kan ervoor sparen bij een supermarkt.'

Nee, net als onelinershow Padoem Patsss zijn de grappen hier zelf ook uitroeptekens. Is de clou al geweest? Ja, nu lachen!

Dan beter het ongrijpbare en lachbandloze Sluipschutters. De vele vrouwonvriendelijke grappen zullen bovendien in goede aarde vallen. Zie de door Ronald Goedemondt feilloos geïmiteerde Italiaanse toerist met lamamuts en glimjas: 'In Italy we don't have prostitutes behind the window. They're in the kitchen. Because we are married to them.'

Voor mijn eigen tegengif wend ik me deze donkere dagen het liefst tot Netflix voor de serie Fargo, het tweede seizoen van de zwarte komedie die losjes is gebaseerd op de gelijknamige film van de Coen-broers. De confrontatie tussen de naïeve onschuld van het besneeuwde en slaperige stadje Fargo en het pure kwaad van buitenaf blijft zeer aanstekelijk en geestig.

Bloed op de sneeuw - niets is zo geruststellend als prachtig gefilmd buitensporig geweld, in de wetenschap dat het volledig is geënsceneerd.

FargoBeeld epa

Het verhaal speelt zich af in de jaren zeventig, de Vietnamoorlog bij velen nog vers in het geheugen. De personages worstelen stuk voor stuk met het kwaad in zichzelf. Telkens is het de vraag: wat ben je bereid te doen om je eigen hachje te redden?

Neem de schattig neurotische Peggy (Kirsten Dunst) die de schijn ophoudt, terwijl er een lijk in haar vrieskist ligt. Als ze in de eerste aflevering een man aanrijdt, scheurt ze met het slachtoffer op de kofferbak naar huis. De auto zet ze in de garage en dan gaat ze het avondeten bereiden voor haar man, tegen wie ze niets zegt.

Of zie de welbespraakte schurk Mike Milligan die in de recentste aflevering het beroemde nonsensgedicht Jabberwocky van Lewis Carroll citeert voordat hij een bloedbad aanricht: 'Beware the Jabberwock, my son! / The jaws that bite, the claws that catch! / Beware the Jubjub bird, and shun / The frumious Bandersnatch!'

Dat zijn pas heilige teksten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden