Hulpvraag

Zoals algemeen bekend is, zijn er maar weinig mannen die om psychische redenen naar een dokter moeten. De meesten van ons zijn stoer genoeg om in mentaal opzicht hun boontjes te doppen....

In het zeldzame geval dat we ons toch met een dingetje bij een huisarts melden, is dat omdat onze partners er maandenlang op hebben aangedrongen. Want vrouwen weten dan weer uit allerlei bladen en van medische tv-programma’s dat het ab-so-luut niet meer raar is als je als man ook eens een keer een ‘hulpvraag’ hebt. Zoals ze ook zeker zeggen te weten dat een dokter al na één consult weet of je met je midlife-akkefietje moet worden doorverwezen naar een cursus mindfulness, naar RET-therapie, mental coaching, loopbaancoaching of naar zo’n ander efficiënt en eigentijds begeleidingstraject-op-maat. Dat is niet een teken van zwakte, dat is modern, net als verlangen naar spiritualiteit en zingeving. ‘Dus, schat, doe jezelf een lol en maak die afspraak gewoon!’

De huisarts reageert inderdaad razendsnel wanneer patiënt De Jong op het spreekuur eigenlijk nog maar net van wal is gestoken. ‘U heeft de winterblues!’ Niks aan het handje, weet de dokter uit ervaring. Joh, je kunt je de dingen beter niet zo aantrekken. Joh, je moet net een beetje nuchterder en laconieker tegen het alledaagse leven aankijken dan je de laatste jaren hebt gedaan. En voor de rest: joh, zo weinig mogelijk wakker liggen ’s nachts, en overdag vooral veel met de kinderen eropuit, of in je eentje wandelen, fietsen of hardlopen. ‘Joh, zult u eens zien hoe snel u van binnen weer helemaal fris bent doorgeblazen.’ Zo maar doen dan?

Gelukkig maar dat patiënt De Jong zo hoog is opgeleid en verrekte goed uit zijn woorden kan komen als de omstandigheden zulks vereisen. Fietsen, wandelen, doorwaaien, het zal ongetwijfeld allemaal prima uitpakken, maar kan er bij de huisarts niet ook een doorverwijzing naar een echte door de verzekering gedekte coach van af? Want het misverstand zal toch niet zijn gewekt dat hier een nog tamelijk robuuste kerel zit om maar wat vaag te zeuren? Om de urgentie van de situatie nog maar eens te schetsen, wordt de dokter naar alle donkere en sneue uithoeken van de midlifecrisis meegetroond – niks winterblues.

Dat werkt uiteindelijk. Patiënt De Jong krijgt na 5 minuten praten en zuchten alsnog zijn doorverwijzing, goed voor een direct aansluitende afspraak bij een landelijk instituut voor psychomedische zorg. De wijze waarop hij in dat met veel wit, kunst en design uitgevoerde zorgcentrum aan een intakesessie wordt onderworpen, maakt duidelijk dat hij daar gelukkig wel serieus wordt genomen.

Eventuele trauma’s uit de jeugd, onopgeloste conflicten met de kinderen, de verstandhouding met de partner, de relatie met de ouders, de ankers in het sociale en arbeidzame leven, slapeloosheid, het gewicht, het seksleven, de stand van zaken met betrekking tot de eetlust – het lijkt wel een wellnesskuur, al die gemeende aandacht voor je Woody Allen-achtige geestestoestand.

Alles passeert in een half uur de revue, tot en met het dagelijkse drankgebruik. ‘Op zijn hoogst driekwart fles lichte wijn per dag’, zegt zorgcliënt De Jong daarover tegen zijn mooie en tot dan zeer inlevende ondervraagster-coach. Die daarop helaas ogenblikkelijk de intakeprocedure stopt en naar een geheel ander hulptraject overschakelt. Acht weken ambulant afkicken onder begeleiding van een verslavingsarts, de eerstvolgende vrijdag al meteen melden in kliniek X bij dokter B. En pas als na twee maanden, en alleen na een succesvolle afronding blijkt dat patiënt De Jong weer ja zegt tegen het leven en nee tegen de bourgogne, kan er een begin worden gemaakt met het zachte heelmeesteren. ‘Ja, jammer’, huilt mijn vrouwelijke arts mee met de wolven in het bos, ‘maar moet u eens opletten wat u ervan opkikkert.’

‘Nou, dat heb je snel gedaan nog! Viel zeker alles mee!’, roept mevrouw De Jong stralend bij thuiskomst. ‘En? Wat is het geworden: mindfulness of loopbaancoaching?’

w.dejong@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden