Hulpeloos

Hans Veeken is huisarts in Amsterdam en doet dienst bij de huisartsenposten. 'Is het metertje uit die EHBO-koffer eigenlijk wel in orde?' Een spoedoproep: een vrouw ligt met hevige stuiptrekkingen in een theatertje aan een kade....

Op de kade wil ik uitstappen, en grijp in een reflex naast mijn voeten naar mijn dokterstas. Mis. Ik grijp nog eens, maar nee hoor, geen tas. Daar staat de hulpverlener dan om uur 's nachts: hulpeloos. Net op een moment dat je moet optreden in een heus theater.

Ik weet dat er een eerste-hulp-koffer in de dienstauto is, vier keer zo groot als mijn tas. Maar het zijn niet mijn eigen spulletjes. Er gaat nou eenmaal niets boven je eigen tas, waar je alles in kunt vinden wat je nodig hebt.

De vrouw ligt op de grond, schuim op de mond, reutelende ademhaling en wat schokken van de benen en armen. Er zijn nog drie mensen in het zaaltje.

'Ze is na de voorstelling onwel geworden', vertelt de verantwoordelijke van de zaal. 'Ik dacht aan drugs, maar toen het na een kwartiertje niet beter werd, vond ik het toch vreemd. Ik weet verder niets van haar, ze kwam hier alleen, zonder vrienden. In haar handtas zit haar rijbewijs, maar haar telefoon nummer is geheim, dat heb ik al opgevraagd.'

De patie reageert niet op aanspreken. Ik voel de pols: rustig en stevig, maar wat meer opvalt is dat ze drijfnat is van het zweet. Tja, wat nu, zonder tas? Geen bloeddrukmeter, geen stethoscoop.

Ik zoek in de EHBO-koffer, vind een suikermetertje en, in een hoekje verscholen, het teststripje. Ik vang een druppel bloed op en stel met voldoevast dat het testapparaat werkt. Rustig tikt het metertje de seconden terug, van 30 naar 0, voordat de suikerwaarde wordt aangegeven: 29. Dat had ik niet verwacht. Het zweten duidt eerder op een te lage bloedsuiker.

Ik bel meteen een ambulance. Binnen tien minuten zijn ze present. Ik leg de verpleegkundige uit wat het probleem is. De hoge suikerwaarde past niet bij het beeld; aan de andere kant is een te lage suiker zonder insulinegebruik ook minder waarschijnlijk; maar ja wat weten we eigenlijk van de patie af, zou ze toch insuline gebruiken?

Ik vraag de ambulancebroeder om de suiker eerst opnieuw te meten met hun testapparaatje. Geroutineerd vangt hij de druppel bloed op. Het metertje meldt onontkoombaar: te lage suiker. Ik had dus een foutieve meting; hoorde het stripje wel bij dit testapparaat? Is het metertje uit die ehbo-koffer eigenlijk wel in orde?

Terwijl de verpleegkundige een infuus inbrengt, gaat mijn telefoon: een Marokkaanse man met hartklachten, heeft nu pijn op de borst. Ik besluit er meteen heen te gaan en zeg, geheel overbodig, tegen de verpleegkundige: 'Naar het ziekenhuis brengen als ze niet goed bij komt, hoor.' Hij kijkt mij wat lachend aan. Alsof hij haar zo zou laten liggen. 'Dat doe ik sowieso', antwoordt hij. 'Ze is toch een ontregelde suikerpatie.'

Ik knik begrijpend, maar ik ben er zeker niet blij mee . Als huisarts ben ik gewend dit zelf op te lossen en verwijs ik zo'n pati met een te lage suiker, na correctie, in principe nooit door naar het ziekenhuis. Nu is er al een ambulance gekomen en dan wordt het ook nog eens een ziekenhuispresentatie. De nacht begint met 1-0 tegen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden