Hulman rekende op een 'tik op de vingers'

Stefan Hulman..

DEN HELDER De ‘affaire-Hulman’ begon met een principiële vraag: brengt de wettelijke verplichting voor een burgemeester om in zijn gemeente te wonen, ook verantwoordelijkheden voor de overheid met zich mee? Maar de discussie ging al snel over de levensstijl van burgemeester Stefan Hulman, culminerend in diens ontslag. ‘Functioneren in een politieke context is bijzonder. Dingen gaan zoals ze gaan. Als bestuurder accepteer ik dat.’

U heeft tot dusver nooit commentaar gegeven. Waarom niet?

‘Ik ben verantwoording schuldig aan de gemeenteraad. Niet aan de media. Ik heb me daarin staatsrechtelijk zuiver willen opstellen. Maar de discussie buiten de raad was zó scherp, die overheerste alles.

‘Ik kan nu wel spreken. Alleen kan ik niets over de inhoud van het conflict zeggen. Dat hebben we zo afgesproken.’

U heeft drie huizen: een appartement in Spanje, een flat in Rotterdam en dit huis in Julianadorp. Is dat niet wat veel?

‘Ja. Daarom staan die in Spanje en Rotterdam ook al een tijdje te koop. Dat appartement in Spanje is in totaal zo groot als die kamer (wijst op zijn tamelijk bescheiden woonkamer). Stelt niet zo veel voor. Het appartement in Rotterdam heb ik sinds 2001. Ik vraag zeven ton. Dat is echt niet te gek, de WOZ-waarde werd veel hoger geschat. Toen ik in 2007 meteen naar Den Helder verhuisde, was iedereen enthousiast. Maar rond diezelfde tijd begon de huizenmarkt te dalen en raakte ik mijn Rotterdamse huis niet kwijt.’

Dan zakt u toch net zolang tot u het wél kwijt kunt?

‘Ik was al een ton gezakt. Als ik nog verder zou zakken, kwam ik met een veel te hoge restschuld te zitten.’

Eind vorig jaar kon u het niet meer bolwerken en klopte u bij de gemeente aan voor financiële ondersteuning. Had u niet eerst uw BMW cabrio en uw Peugeot de deur uit moeten doen?

‘Wat denk je dat dat opbrengt? Die BMW is tien jaar oud en kostte tienduizend euro. Die Peugeot is acht jaar oud en kostte negenduizend euro. Ik heb trouwens nooit een auto bezeten van meer dan twaalfduizend euro.’

U was raadslid in Rotterdam tijdens de affaire-Peper. U wist hoe nauw de omgang met publiek geld luistert.

‘In Rotterdam ging het om onrechtmatige declaraties. Met de mijne was niets mis.

Toch zoemden nare details rond. Op kosten van de gemeente zouden voor 1.800 euro navigatiesystemen en carkits zijn geplaatst, óók in de auto van uw vriendin.

‘De feiten: op verzoek van een raadslid zijn mijn declaraties verzameld. In die map zat ook een rekening voor carkits en navigatiesystemen. De totale rekening was 1.430 euro, géén 1.800. Die navigatiesystemen heb ik zélf betaald.

‘Die bluetooth-verbindingen, en alleen die, zijn gedeclareerd. Dat vind ik heel gewoon. Ik rij in beide auto’s en een burgemeester moet altijd bereikbaar zijn.

‘Een paar kranten meldden dat ik mijn verjaardagstraktatie zou hebben gedeclareerd. Die heb ik natuurlijk zelf betaald en daar heb ook een afschrijving van. Voor die paar tientjes de boel flessen, daar word je toch niet gelukkig van?’

Intussen bepaalden die dingen wel het beeld.

‘En het ging maar door. Ik zou mijn biljart hebben laten opknappen op gemeentekosten. Maar dat zijn gewoon verhúiskosten. Wie een biljart verhuist, moet een nieuw laken spannen. En waar het echt om gaat: ik móest nu eenmaal verhuizen voor mijn werk. Een burgemeester moet wonen in de stad waar hij werkt. Zo is de wet. Die regel moet je schrappen, of je moet die verhuizing faciliteren.

‘Nu is het geaccepteerd dat bijvoorbeeld hotelkosten worden vergoed. Ik heb een ander besluit genomen dat de gemeente vanaf oktober 2007 veel geld bespaarde. Maar ik kwam zelf in moeilijkheden. Is de gemeente daar dan ook op aanspreekbaar? Dáár gaat het volgens mij om.’

Ook de VVD liet u vallen. Senator Rosenthal en uw voormalige collega Opstelten, ook partijvoorzitter, zeiden dat u geen functies in het openbaar bestuur meer mocht bekleden.

‘Daar ben ik enorm van geschrokken. Het kwam hard aan. Ze hadden eerst naar mijn kant van het verhaal kunnen vragen. We hebben elkaar gesproken. Dat gesprek beviel me. En ik begrijp ook wel dat ze reageerden, na al die publiciteit.’

Het officiële verwijt aan u was dat u, bij de aanvraag voor steun, te laat en onvolledig openheid van zaken gaf. U zou dingen hebben achtergehouden.

‘Ik heb aanvankelijk helemaal geen gegevens over mijn inkomen overlegd. Ik wilde me expres op dat vlak afzijdig houden, juist omdat het over mij ging. Ik ging ervan uit dat men alle gegevens had.

‘Toen ik op 23 december de verzamelde gegevens en de rekensom zag, heb ik zelf gezegd: dit klopt niet, er ontbreken zaken. We hebben toen samen afgesproken dat de rekensom over moest. Daar is in alle berichtgeving veel te weinig rekening mee gehouden.’

Wat verwijt u uzelf?

‘Ik heb een inschattingsfout gemaakt door me aanvankelijk op onderdelen afzijdig te houden. Daardoor ontstond dat beeld dat ik niet transparant was. En achteraf had ik natuurlijk nooit een nieuw huis moeten kopen voor het oude verkocht was. Ik vind nog altijd dat mijn vraag of de gemeente hier een rol in zou kunnen hebben, niet ongerechtvaardigd was. Ik had er goed over nagedacht en heb het na lang aarzelen toch gedaan. Ik wist natuurlijk dat ik over de hekel zou worden gehaald. Maar ik denk nog steeds dat het had kunnen aflopen met een tik op de vingers en een waarschuwing: let volgende keer beter op.’

Maar dat is niet gebeurd.

‘Het is gelopen hoe het gelopen is. Ik accepteer het oordeel van de gemeenteraad. Ik moet de scherven van mijn leven oppakken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden