Huismutsen, gun elkaar toch een leven

Mannen regeren de wereld, nog altijd, maar vrouwen houden haar draaiende. Zij weten heel goed hoe dat moet. Je strikt een rijke man bijvoorbeeld, en gaat fijn met zijn creditcard shoppen, terwijl hij – de sukkel – zich laat geselen in de jungle van de directie....

Aleid Truijens

Eén ding hebben bijna al deze vrouwen gemeen: hun manier om zich door het leven te slaan is echt de allerbeste. Driekwart jaar lang woedt er op het Volkskrantblog een discussie onder het kopje ‘Ga werken, besteed je kind uit’, naar aanleiding van een interview met ondernemer Carmen Breeveld. Het komende jaar gaat – in reactie op de schop onder de kont die ‘powerfeministe’ Heleen Mees haar mutsige zusters in het VK Magazine gaf – hetzelfde gebeuren. Zowel de statements van de powervrouwen als de reacties (van werkende vrouwen, huisvrouwen en carrièretijgers) komen hierop neer: Doe Het Zoals Ik!

Waar komt die irritante neiging van vrouwen toch vandaan om elkaar pinnig de maat te nemen? Is het de vrouwelijke behoefte aan bevestiging? Mannen hebben daar minder last van. Misschien zijn ze te zeer vervuld van hun eigen voortreffelijkheid om zich met anderen te bemoeien. Of zitten ze liever in de kroeg dan zeurdiscussies met hun vrouw te voeren. In elk geval is het weldadig.

Het gebeurt op alle niveaus. ‘Kindje, laat mij je gore badkamer doen; ik heb er tijd voor’ (moeder). ‘Arme schat, jij hebt geen leuk leven’ (oma). ‘Ga jij maar naar de crèche, ik doe het werk wel’ (collega). ‘Mam, scheer je benen! Zo kun je niet naar je werk’ (dochter). ‘Daar zit je dan, gescheiden met een kutsalarisje’ (vriendin), ‘Wat zeg ik nou, altijd azijn in het spoelwater’ (schoonmaakster) en ‘Jij gunt je kind dus geen veilige hechting’ (consultatiebureauarts). ‘Hmm*Ouders vaak afwezig zeker?’ (psychologe Jeugdzorg).

Sinds ik mijzelf dertig jaar geleden tot feministe verklaarde, heb ik niet anders gehoord dan dat moeders het fout deden. Niet werken was verspilling van geld en talent, fulltime werken desastreus voor kinderen, parttime werken beide. Intussen schoot het aardig op met de emancipatie, vergeleken met de minieme vooruitgang die vorige generaties boekten. Het is een wonder dat vrouwen nog zin hebben om kinderen te baren.

Jammer dat in die pleidooien van vrouwen die zichzelf als heiligenbeeld opwerpen, zo weinig toekomstvisie zit. Als alle hoogopgeleide vrouwen hun talent voluit benutten en zich met Mees verdringen bij de top, mag tweederde deel van de vrouwen werk zoeken als nanny, poetsvrouw, huiswerkbegeleider en kindertaxibestuurder. Werk dat nu blijmoedig wordt verricht door parttimemoeders. De psycholoog wrijft vergenoegd de handen: klandizie!

Kiezen ze massaal voor een profijtelijk huwelijk en trekken ze een lange neus naar de arbeidsmarkt, dan vertikt de overheid het op den duur om de studie van die ladingen verwende meisjesstudenten te financieren. Of we laten het kinderen krijgen over aan lager opgeleiden, dat kan natuurlijk ook.

De meeste mensen, man of vrouw, hebben geen brandende ambitie. Ze worden niet gelukkig bij Belastingen & Mededinging. Ze willen het een beetje leuk hebben en werken niet meer dan nodig is. Ze vinden het niet minderwaardig met een kind te spelen, het te leren praten en denken, en laten dat liever niet uitsluitend aan de Filippijnse oppas over. Daar kan het spook van 8 miljard derving van economische groei niets aan veranderen. Hebben die miljoenen parttimers, anders dan hun thuiszittende moeders, trouwens ook niet miljarden opgeleverd?

Hoe de economie of de demografie erbij hangen, trekt niemand zich persoonlijk aan. Mensen hebben maar één leven en willen domweg gelukkig worden. Ooit komen ze hun bananenschil wel tegen. Dan pas gaan ze het anders doen.

Emanciperen gaat beter als vrouwen eens ophouden elkaar te kleineren. Topvrouwen, golddiggers, slettebakken, huismutsen, kantoormuizen – gun elkaar een leven. Ook Heleen Mees, met haar treurige oogopslag en late kinderwens, is alle geluk gegund. ‘Het moet wel fun blijven’ zei ze misprijzend in het interview. Ja, een beetje lol. Alsjeblieft.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden