Huiskamerpolitiek in Jeruzalem en in Gaza

Van de week was ik uitgenodigd bij de buren. Liberale Joodse Israëliërs zijn het, internationaal georiënteerd. We gingen kaarsjes aansteken omdat het chanoeka was, het feest van de lichtjes. Joden vieren dan de overwinning op de Grieken, ruim tweeduizend jaar terug.


Toen de overwinnaars na de zege de tempel in Jeruzalem betraden, zagen ze dat deze ontheiligd was. Er was nog maar één kruikje heilige olie om de menora te laten branden. Dat bleek echter wonderwel genoeg om de kandelaar acht dagen te laten schijnen.


Dat was in 165 voor Christus, tweehonderd jaar later verwoestten de Romeinen diezelfde tempel, werden de Joden uit de regio verdreven en begon de diaspora. De rest is, zoals ze zeggen, geschiedenis.


Enfin. Snel terug naar de buren. Als je hier bij een familie wordt uitgenodigd, is de kans groot dat er een dienstplichtige zoon of dochter aanwezig is. Hier was het de zoon van een ook uitgenodigde huisvriend.


De jonge soldaat hoorde dat ik een paar dagen eerder in Gaza was geweest. 'Goh', zei hij, 'hoe is het daar, in dat Gaza? U moet weten, Israëliërs komen nooit meer in Gaza. Soldaten ook niet, de strook is door de Israëlische blokkade afgesloten van de buitenwereld.'


Waar ik had geslapen, wilde hij weten. In een knus familiehotel waar ik de enige gast was, zei ik tot zijn verbazing. Zijn daar hotels, dan? En die stad, die bestond toch uit allemaal steegjes, waar je hopeloos verdwaalde, waar al die guerrillastrijders van Hamas vrij spel hadden?


Ik vertelde hem dat ik me kon vergissen, maar dat het meeste volk in Gaza op mij overkwam als gewone mensen, die probeerden de keiharde gevolgen van de blokkade het hoofd te bieden. Het merendeel wilde een beter leven voor de kinderen, een goed huis en misschien een fijne auto. En o ja, vrede met Israël.


Afgelopen zaterdagavond, voegde ik er aan toe, zaten ze daar ook voor de televisie in het koffiehuis, juichend voor weer een doelpunt van wonderkind Lionel Messi van Barcelona.


Een paar dagen eerder had ik een soortgelijke conversatie in een huiskamer in Gaza. De gastheer, een econoom die veel gereisd had, had grote moeite om zijn zonen het andere, menselijke beeld van Israëliërs bij te brengen. 'Maar het is moeilijk. Mijn jongste zoon zag eenmaal een Israëliër. Het was een soldate met een groot geweer.'


De econoom meende dat de Israëlische regering er alle baat bij had om de Gazastrook af te beelden als één groot nest vol terroristen. Op zijn beurt deed de Hamasleiding er alles aan om alle Israëliërs af te schilderen als fanatieke volgelingen van de 'xenofobe' minister Avigdor Lieberman.


'Jonge mensen moeten reizen, elkaar ontmoeten. Maar dat kan hier niet', zuchtte de econoom.


Zomaar een huiskamer in Jeruzalem, zomaar een huiskamer in Gazastad - amper 60 kilometer van elkaar verwijderd. Maar de jonge mensen in die huiskamers, die in de toekomst in vrede naast elkaar zouden moeten leven, weten niets van elkaar.


'Weet je waarom de mensen in Gaza voor Barcelona zijn?', vroeg mijn buurman tijdens de gemoedelijke chanoeka-avond.


'Vanwege Messi?', probeerde ik.


Ha, nee, dat zag ik verkeerd. Het is omdat het Catalanen zijn, die zich verzetten tegen de regering in het grote en boze Madrid. 'Zie je de parallellen?'


En zo wordt alles hier politiek.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden