Huis van de Bashirs is soms doelwit, soms vesting

Achter het half afgebouwde huis van de familie Bashir in Deir Balah in het zuiden van de Gazastrook rijzen de wachttorens en de met prikkeldraad afgezette muren op van de joodse nederzetting Kfar Darom....

Van onze correspondent Ferry Biedermann

'Eerst hebben ze de bomen in brand gestoken en daarna werd alles omver gebulldozerd', vertelt oudste dochter Amina. Het legerkamp dat de kolonisten beschermt, is ook gebouwd op land van de familie, zegt ze.

De boomgaard die daar stond werd al in 1992 vernietigd, toen een rabbijn uit Kfar Darom in Deir Balah werd vermoord. De kolonisten namen toen wraak door ook de kassen en bomen te vernielen. Sindsdien leeft de familie op gespannen voet met de nederzetting.

In de tuin aan de voorkant van het huis laat Amina een grote bak vol met granaatscherven en kogels zien. Dat is allemaal de afgelopen maanden op het huis afgevuurd, zegt ze. De achtergevel zit vol met kogelgaten en inslagen van granaten. In de keuken zit een groot kogelgat en ook in de slaapkamer zijn de kogels de klerenkasten binnengevlogen en hebben ze truien en broeken doorboord.

Amina vindt het te gevaarlijk om lang aan de achterkant van het huis te staan. 'Dan wordt er geschoten', zegt ze. Haar moeder gebaart dat we snel naar binnen moeten komen. De hele familie, ouders, vijf kinderen en grootmoeder, slapen de laatste maanden allemaal in één kamer in het midden van het huis, uit angst om door de kogels getroffen te worden.

De familie leeft bovendien met de absurde situatie dat hun huis zelfs af en toe door de Israëlische soldaten als vesting wordt gebruikt. De bovenste twee etages zijn nooit afgebouwd, dat liet het leger niet toe.

Nu rust er tegen de achterkant van het gebouw een ladder waarlangs de soldaten soms 's nachts naar boven klimmen. Dan hoort de familie ze Hebreeuws spreken en boven hun hoofd heen en weer lopen.

Het leger erkent dat het huis soms wordt beschoten en soms door de soldaten gebruikt wordt. 'We betreuren het dat een onschuldige familie de prijs moet betalen voor de tactieken van de Palestijnse Autoriteit', zegt een woordvoerster. Ze voegt eraan toe dat het leger weinig keus heeft als er geschoten wordt in de omgeving, vanuit burgerdoelen. Het huis van de familie Bashir staat dan soms in de weg van de kogels en soms dient het juist als 'strategisch' uitvalspunt voor de soldaten.

De familie ontkent dat er vanuit het huis of de omgeving ervan op de Israëli's wordt geschoten. Vader Khalil Bashir, een rustige, gedistingeerd grijzende leraar op de plaatselijke school, moet er grimmig om lachen. 'Wij zijn juist allemaal voor de vrede. En bovendien weten we wat er gebeurt als we mensen zouden toestaan om hier vandaan te schieten, dan zou het huis er niet meer staan.'

De velden en het huis liggen allemaal in gebied dat onder volledige controle staat van de Palestijnse Autoriteit. Dat heeft de Israëli's er echter niet van weerhouden om al vlak na het uitbreken van de intifada de kassen te vernietigen en een deel van een ouder huis op het land plat te walsen.

'Wat ik verwacht van de Palestijnse Autoriteit? Dat ze er iets aan doen natuurlijk', zegt Khalil. Hij geeft toe dat de PA militair weinig kan uitrichten tegen de Israëli's. Hij had echter gehoopt dat de veiligheidsdiensten via hun contacten de Israëli's ervan hadden kunnen overtuigen dat zijn familie geen bedreiging vormt.

De kolonisten van Kfar Darom klagen al sinds het begin van de intifada dat er op hun huizen wordt geschoten. Bij hen vliegen ook de kogels de woonkamer binnen. Ze weten zeker dat het vuur komt uit de Palestijnse huizen vlak naast de nederzetting. Sommige gebouwen zijn speciaal door de Palestijnen daar neergezet of verhoogd om op de nederzetting te kunnen schieten, beweren ze.

Khalil wil ondanks de ongemakken en de gevaren niet van wijken weten. 'We blijven hier, we maken niet dezelfde fout die de Palestijnen in 1948 hebben gemaakt, toen ze zich van hun land hebben laten verdrijven.' De kinderen blijven ook, zegt Khalil, want een familie hoort bij elkaar te zijn. De omstandigheden worden echter wel steeds moeilijker, ook financieel. 'De velden brachten het grootste deel van onze inkomsten binnen.'

Toch gelooft Khalil nog steeds in vrede. De nederzettingen moeten echter weg. 'Wij hebben vanaf het begin geprobeerd contact te hebben, als goede buren met elkaar te leven maar zij wilden dat niet. De aanwezigheid van de kolonisten is alleen maar een provocatie, zolang zij hier zijn, vormen ze een gevaar voor de vrede.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden