How does it feel?

DWDD speelt een bepalende rol in de popmuziek. Zondag is het festival De Wereld Draait Buiten. Waar staat presentator Matthijs van Nieuwkerk ( 53 ) zelf, muziektechnisch? Een smaakportret in vijftien e-mailvragen.

Wat voor dagen zijn dit muzikaal?

'We leven een beetje in tijden van Milow. Iedere avond een nieuw liedje. Goed bedacht. Schat van een jongen, de stem van een engel. Toen ik met Wilfried de Jong te gast was bij Studio Brasil zongen we tijdens de repetitie het achtergrondkoortje bij Father and Son van Cat Stevens. Een tikkie vals vermoed ik, want in de uitzending was snel duidelijk dat Milow het alleen ging doen. Jammer.'

Is er muziek die je draait in aanloop naar de wedstrijden?

'Het zijn piano-weken, dat merk ik wel. Monk, Oscar Peterson, Bill Evans, Petrucciani en vooral veel Ahmad Jamal. Zou het zo zijn dat er een milde dressuur van de piano-nootjes uitgaat waar het mijn ergste zenuwen betreft? Het zou zomaar kunnen.'

Wat voor muziek draaide je na de 2-1 tegen Mexico?

'Toen de laatste woorden van de laatste analyticus waren gesproken, had ik nog wel zin in een dansje. Ik twijfelde tussen twee nummers. David Bowie met Young Americans, daarin zit zo'n ontzettend lekkere sax. En George Benson met Sunny. In een spijkerharde sixties-uitvoering, die overigens alleen maar zin heeft als je de volumeknop op tien kan draaien. Ik heb geen buren, dus het kon Benson worden. En ik luchtgitaarde een vrolijk potje mee, zo blij was ik met Louis van Gaal.'

Welke rol speelt muziek in je leven?

'Er is altijd muziek. Zonder die afleiding vliegt me van alles aan. Muziek is een beetje de veilige schutting waarachter ik leef. Klassiek, pop, jazz, alles door elkaar. Ik koop veel cd's en dan is er natuurlijk nog de radio en niet te vergeten de digitale radio met daarop een paar zenders in New York en Londen die ik bijhoud. Sarah Ward van Jazz FM is mijn favoriete stem in de avond. Ze draait elke dag wel iets van Chet en hoewel ik bijna alles van hem in huis heb, klinkt het na haar aankondiging toch allemaal net even lekkerder.'

Zijn er soundtracks die bij perioden uit je leven horen?

'Bob Dylan was er in mijn jaren des onderscheids en hij is altijd bij me gebleven. Nu natuurlijk niet meer als de leidsman die hij op mijn 16de was, toen zijn teksten een evangelie voor me waren. God, wat begreep hij mij goed. En ik hem. Something is happening and you don't know what it is, do you Mister Jones? Die Mister Jones was uiteraard mijn vader die mij totaal niet begreep en de leraar op school die de pest aan me had. In elk liedje zat mijn eigen leven verstopt. Hoe wist die Dylan dat? Like a Rolling Stone werd ook mijn lijflied, ik sloot me aan bij het reusachtige leger van jongens voor wie het raakte aan de kern van hun wat opstandige, regenachtige bestaan. How does it feel, to be on your own, with no direction home, a complete unknown, like a rolling stone. Sodeju. Wat zei hij dat goed. Zijn laatste cd Tempest is overigens ook weer weergaloos.'

Dylan is niet de beste zanger, toch?

'Ben je gek. Nooit geweest, hoeft ook helemaal niet. De beste zanger is Charles Aznavour, over wie ik lange tijd heb geschreven in de VARAgids. De top-4 is bij de mannen: Aznavour, Sinatra, Nat King Cole en Charles Trenet. Bij de vrouwen: Aretha Franklin, Adele, Dusty Springfield en Amy Winehouse. Bij de vrouwen is er in de loop der jaren nog wel eens iets verschoven, maar de volgorde bij de mannen lijkt op slot te zitten.'

Huil je wel eens bij muziek?

'Dat valt erg mee. Toen Andy Willams een suikerzoet saluut zong op de begrafenis van Robert Kennedy, huilde ik hard met mijn moeder mee. Zulke dikke tranen heb ik daarna niet meer om muziek geplengd. Bij de hemelse Matthäuspassion houd ik het kurkdroog, bij de live-opkomst in Het Concertgebouw van Sonny Rollins heb ik gejuicht in plaats van gehuild. Toen ik hoorde dat Michael Jackson dood was, ben ik een blokje om gegaan - het greep me aan, maar tranen kwamen er niet. Nee, ik heb een grote foto in de keuken hangen met daarop een 22-jarige Mick Jagger die de hoes van de lp Bringing It All Back Home van de dan 24-jarige Bob Dylan bekijkt. Als ik langer naar die foto tuur, bijt ik nog wel eens even op mijn lip. Over helden, het leven en de dingen die voorbijgaan, laten we het zo maar zeggen.'

Wat zijn jouw guilty pleasures?

'Wat dacht je van James Blunt? Is dat er een? Ik heb vrienden die de doodstraf nog te mild vinden voor zijn liedjes, maar ik heb weinig weerstand tegen deze koninklijke aansteller. Ik hoor de krampachtige snik, ik zie de kitsch, dat weeë, bleke papsmoeltje, maar sinds You're Beautiful ben ik van hem. Ik zal het sterker zeggen: hij raakt me. Noem het de mysterieuze krachten in de popmuziek.'

Wat vind je vreselijke muziek?

'Wat ik werkelijk niet begrijp, is de muziek in hotel The Dylan in Amsterdam. Schitterend hotel, een van mijn lievelingsplekken in de stad, geweldige kleine kaart, mooie binnentuin, hartstikke leuke lui. Maar dit alles onder een dekentje van de meest wezenloze, vreugdeloze, afzenderloze lounge-muzak. En The Dylan is de enige niet hè?! Een terreur is het. Welke sfeergoeroe heeft bedacht dat hier ooit iemand gelukkig van wordt?'

Welke rol speelt klassieke muziek in je leven?

'Een grote. De eerste drie uren van de dag zijn sowieso voor de klassieken. Ach man, als de zon opkomt boven het Gelderse land, mistflarden op het gras en de koeien de wei in worden geleid, dan speelt Isabelle Faust een vioolconcert van Bartók. Een cd die werd aangeraden door mijn gids Joop, baas van de klassieke afdeling van Concerto in Amsterdam. Tijdens het seizoen draai ik voor elke DWDD-uitzending in mijn kleedkamer de opera Ariodante van Händel. Al bijna tien jaar. Met als sopraan Anne Sofie von Otter. Maar dat is uiteraard hoogst particuliere voorbereiding, bijgeloof en bezwering.'

Hoe hou je nieuwe muziek bij?

'Door de redacteuren van DWDD. Ons programma houdt veel van muziek, dat zal de kijker niet zijn ontgaan. Er gaan veel cd's over de bureaus, laatste nieuwtjes worden uitgewisseld. Nee, er is denk ik niet veel dat we missen. We hebben natuurlijk sowieso elke dag een band. En dan duik ik nog tweemaal daags in de schatkamer die YouTube heet. Zonder doel, beetje zwerven langs de clips van toen en nu. Kom je toch altijd wel verrassingen tegen. Ik ben nu de duetten van Joss Stone aan het verzamelen. Wat een zangeres is dat.'

Veel muziek van nu wordt gemaakt door artiesten die jonger zijn dan je eigen kinderen. Vind je jezelf dan niet een oude man die probeert jong te blijven?

'Zeg, ga je mond spoelen. Gadverdamme, wat een onzin. Ik vind Jake Bugg goed, maar die is jonger dan mijn zoon. Dat zou mij dus staan als afgetrapte basketbalschoenen of een te krap T-shirt, een oude man die krampachtig probeert jong te blijven? Ben je besodemieterd. Daar hebben we de muziek niet voor uitgevonden. Er staat nergens: verboden toegang. Iedereen is van de wereld, de wereld is van iedereen. Zo is het maar net. En de rest is benauwd geëmmer.'

Welke muziek deel je met je kinderen?

'De laatste tijd? Beyoncé, Kanye, Passenger, Pharrell Williams, Lester Young, The Rolling Stones, Beethovens Vioolconcert en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Is dat zo bijzonder? Ik vond de platenkast van mijn ouders ook boeiend hoor. Daar stonden de grote Franse chansonniers naast Concert by the Sea van Erroll Garner, Bud Powell, Ella Fitzgerald, Mahalia Jackson. En mijn vader vond Crosby, Stills, Nash & Young geweldig. De enige echte harde strijd ging, zoals in alle huizen van mijn vriendjes in de straat, over het volume waarop we Deep Purple mocht draaien.'

Ben je een festivalganger?

'Helemaal niet. De Wereld Draait Buiten was vorig jaar mijn eerste festival. Het werd voor mij meteen de leukste dag van het jaar. Uitverkocht grasveld, stralende zon en grote belangstelling. Niet alleen voor Vampire Weekend, The Opposites en Triggerfinger, maar ook bomvolle zalen voor onze vaste mensen: Nico Dijkshoorn, Freek Vonk, Pieter Derks, Giel Beelen, Diederik Jekel, Arjen Lubach, noem maar op. Veel publiek bleek juist op hen te zijn afgekomen, dat hadden wij niet verwacht. Men kwam dus voor een soort DWDD XXL. Dat zal zondag denk ik niet anders zijn. En ze zijn er weer allemaal. Dus wie weet is Robbert Dijkgraaf wel net zo populair als Paolo Nutini, houdt professor Scherder stand tegenover De Jeugd van Tegenwoordig en geeft Joost Zwagerman Selah Sue, Blaudzun of Michael Kiwanuka goed partij. Leuke potjes.'

Als je je ideale festival mocht samenstellen, met alle denkbare artiesten, levend of dood, wie kwamen er dan?

'Zo! Ik denk meteen aan wat de finale moet zijn. Is dat Jimi Hendrix samen met Prince, of willen we Elvis? Je denkt toch meteen aan de doden, wie willen we terugzien? We maken er een tweedaags festival van. Dag 1: Nirvana, The Band, Amy Winehouse, Michael Jackson, Otis Redding, Elvis. Dag 2: Johnny Cash, Jimi Hendrix, Frank Sinatra, Janis Joplin, Marvin Gaye, The Beatles. En je mag maar naar een van de twee dagen! Welke dag neem je dan? We noemen het De Wereld Draait Terug.'


DWDD on stage


De Wereld Draait Buiten vindt plaats op zondag 6 juli in het Westerpark in Amsterdam. Het is de tweede keer dat het festival wordt georganiseerd. Enkele artiesten die komen optreden zijn: Paolo Nutini, Michael Kiwanuka, Kelis en Selah Sue. Verder is er onder andere een Americana-college door Joost Zwagerman, draagt Thé Lau voor uit zijn nog te verschijnen roman Juliette en verzorgen presentatoren Frank Evenblij en Erik Dijkstra een live-versie van hun sportprogramma Bureau Sport. Er zijn nog kaarten, à 52,25 euro (inclusief servicekosten): dewerelddraaitbuiten.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden