Houtsnippers en een flard geluk

Theater..

Marian Buijs

Met zijn eenzaamheid is hij vertrouwd. Op zijn nachtelijke omzwervingenpraat hij liever met huizen dan met mensen. Huizen aan de Nevski Prospektof aan de kade van het negentiende eeuwse St. Petersburg. Van vrouwen weethij niets, hij heeft geen idee hoe hij met ze moet omgaan en toch is hijal zesentwintig.

Op een van die wandelingen ontmoet hij een jonge vrouw. Ze staat aan hetwater te wachten op haar geliefde die maar niet komt opdagen. Ze raken ingesprek en als hij bekent dat hij haar terug zou willen zien, vindt ze hetgoed hem elke avond te ontmoeten. Op de voorwaarde dat hij niet verliefdop haar wordt.

Het is een simpel en aangrijpend verhaal, Witte Nachten, vanDostojewski. Verteld door twee acteurs, Marijn Klaver en Annelien vanBinsbergen en in scène gezet door Albert Lubbers bij de nieuwe toneelgroepSuburbia uit Almere.

In een al even eenvoudig decor, de vloer is bezaaid met houtsnippers,het spaarzame licht roept de sfeer op van een Russische zomernacht. Samenproberen deze twee jonge mensen hun eenzaamheid te verdrijven, elke nachtop een vastgesteld uur, en gaandeweg worden ze steeds vertrouwder metelkaar. Hij houdt zijn fantasieën over haar voor zichzelf en probeert uitalle macht niet verliefd te worden, waar zij op haar beurt ook wel eenbeetje teleurgesteld over is.

De jonge acteurs slagen erin zowel de eenzaamheid als de hunkering naarcontact voelbaar te maken. Tijdens hun gesprekken krijgt het bestaan glansterwijl de angst dat weer te verliezen voortdurend meespeelt. Juist op hetmoment dat ze hebben besloten hun leven met elkaar te delen, duikt haargeliefde plotseling op.

In deze schemerige atmosfeer komt het verhaal overtuigend tot leven.Marijn Klaver is de onzekere, de zoekende. Annelien van Binsbergen is zijntegenpool, een energieke, jonge hond die heen en weer wordt geslingerdtussen hoop en wanhoop. Haar springerige motoriek zit soms haartekstbehandeling in de weg, maar samen vormen ze een mooi koppel.

Het is een bescheiden voorstelling waarin de tekst uit 1848 opmerkelijkfris aandoet. En tegelijkertijd zo Russisch melancholiek: wat een weemoedals de ik-figuur zegt dat zelfs een flard geluk in een mensenleven genoegkan zijn.

Marian Buijs

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden