Hout 3

Tweede kerstdag wordt in Frankrijk niet gevierd, en dat heeft als effect dat het feest hier niet dat verstikkende heeft dat kerst bij ons tot zo'n ondragelijk lange zit maakt....

Martin Bril

Tsja.

De volgende dag was het niet veel beter; de meeste kranten openden met de kerstboodschap van de paus, wéér een oproep tot vrede die geen enkele duit in het zakje doet, en Libé had een mooie repo over de laatste Mobylette; na vijfenveertig jaar is de bekende bromfiets onlangs uit productie genomen. Zo gaat ook het Franse cultuurgoed onvermijdelijk ten onder.

Verder was het gisteren de dag van het hout. Al vroeg in de ochtend arriveerde de oude baas met de oude tanden en de oude bril van wie ik maandag een partij kurkdroog eikenhout kocht. Hij had zijn oude wangen fris geschoren, het zag er allemaal rauw uit. Na enige tijd klonk in de verte het onmiskenbare gepruttel van een naderende tractor, een vriend die de oude baas had opgetrommeld.

Achter de tractor hing een kar die was volgeladen met hout. Een prachtige partij was het. Zowel de oude baas als ik keken onze ogen uit. De oude was trots, nu het nog kon, en hij begon voor de zoveelste keer te vertellen hoe uniek het was om zulk mooi droog eikenhout op de kop te kunnen tikken. Er klonk ook wat spijt in zijn stem door; hij kon er maar moeilijk afscheid van nemen.

De vriend die de tractor bestuurde had er minder moeite mee, of hij had zin in het glas wijn dat na afloop van de werkzaamheden zou worden geschonken. Zo zag hij er wel uit, met zijn blauwe neus. Hij manoeuvreerde de tractor en de kar het erf op en begon het hout af te laden. De oude baas begeleidde de werkzaamheden met een klaagzang over de jeugd die geen interesse meer had in het zagen en drogen van mooi eikenhout. Ondertussen poetste hij zijn bril met een punt van zijn blauwgrijze trui, een karweitje waar verdacht veel tijd in ging zitten.

Toen de vriend en ik het hout op mooie stapels onder een afdak hadden gezet, was het tijd voor de wijn. Terwijl ik de heren inschonk, begon de oude baas over een oude schuur die hij in het aanpalende gehucht had staan, met twee hectares grasland erbij; of ik daar geen belangstelling voor had? Desnoods deed hij er een paard bij, of een ezel - dan hoefde ik het grasland niet zelf te maaien.

Ik had geen belangstelling.

Of ik dan geen tractor wilde kopen? Hij liep langzaam naar de tractor die midden op het erf stond. Het was een klassiek model, een oude Fiat met de motor onder een groen, verroest buikje. Niet eens zo groot ook, eigenlijk best een boeiend voertuig, en al veertig jaar oud, met zo'n zadeltje achter het stuur én een zitje op een van de spatborden boven de grote wielen. Ik vroeg me ineens af of ik het leven nog wel aan kon zónder tractor, maar toen hoorde ik mezelf vragen of hij soms niet nog ergens een oude Mobylette had staan. De teleurstelling die zich daarop meester maakte van de oude handelaar was hartverscheurend om te zien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden