House voor de oudere popfan

Op de voorpagina van het augustus-nummer van Mojo zien we hoe Dr. John, Gene Clark, Prince, Joni Mitchell, James Brown en Randy Newman in stemmige zwarte pakken omhoogturen naar de lens....

Die namen geven meteen een beeld van het soort muziek dat in dit Britse blad aan de orde komt. Mojo is zorgvuldig gericht op de oudere popliefhebber die (van zich zelf vindt dat hij) nog niet ingeslapen is, maar inmiddels zijn geld wel liever uitgeeft aan cd's dan aan concerten, en daarna nog genoeg overhoudt om zo'n duur full-colourblad te kopen.

Vandaar dat elk nummer veel rootsmuziek en veteranenrock bevat - in elk geval meer dan het zusterblad Q, dat een jonger, ongeduldiger publiek wil bereiken. Maar de crux van Mojo is dat het ook de, zeg maar, serieuze nieuwe popmuziek niet wil negeren. De lezer wordt niet alleen bevestigd in zijn goede smaak, maar ook op de hoogte gebracht van wat hem dreigde te ontgaan. Dus vinden we Massive Attack, Air, Transglobal Underground en Garbage naast vele pagina's omvattende verhandelingen over het carrièreverloop van Gene Clark en een interview met Randy Newman.

Die grote reportages vormen de ruggegraat van het blad. Ze maken ook dat er zich allengs in een hoek van de kamer een stapeltje Mojo's begint te vormen. Want ooit kan het moment komen dat je toch eens precies wilt weten hoe James Brown op de vroege ochtend van 15 januari 1998 in zijn onderbroek op zijn oprijlaan verzeild raakte, en salvo's in de lucht afvuurde met in de ene hand een .30 kaliber geweer en in de andere een .22 kaliber semi-automatisch handvuurwapen.

Elk nummer bevat een paar van die lange verhalen volgens de tradities van de angelsaksische (muziek)journalistiek: eerst grondige research verricht, dan de juiste mensen gesproken, en tenslotte opgeschreven op een manier die je doet vergeten dat je eigenlijk helemaal niet geïnteresseerd was in het wel en wee van Joni Mitchell.

Tientallen pagina's zijn maandelijks gereserveerd voor platenbesprekingen, waar house en heruitgave broederlijk verenigd worden. De nieuwe Lucinda Williams wordt paginagroot bejubeld, net als Beastie Boys, Ian Dury, en een box met vijf Tropicalista-lp's uit de jaren zestig van Braziliaanse sterren als Caetano Veloso en Gilberto Gil. Soms krijgt de artiest in kwestie de ruimte om toelichting te geven (Lucinda Williams: 'This is just the tip of the iceberg').

Dat Mojo zich in de zes jaar van zijn bestaan een stevige positie op de markt heeft veroverd, dankt het mede aan een reeks inventieve rubrieken. De eerste redactiepagina is elke maand gereserveerd voor een muzikant die vertelt waar hij zijn eerste singletje kocht en waar hij tegenwoordig bij voorkeur naar luistert. Op de laatste pagina staat de rubriek Hello Goodbye, waarin bijvoorbeeld Holly Johnson uitlegt hoe hij bij Frankie Goes to Hollywood kwam, en er minder dan vijf jaar later weer uitstapte. Andere maandelijks terugkerende rubrieken zijn How to buy. . ., met tips hoe je alsnog de platen kunt aanschaffen die je vroeger verzuimd hebt te kopen (deze maand Ry Cooder); boeken en concertrecensies.

Waar mogelijk betrekt Mojo graag de muzikanten bij het blad. Ze vertellen wat ze het liefst zingen onder de douche (Shania Twain: 'I'm not a shower singer') en hoe hun plaatopnamen vorderen. Leukste rubriek is Home Taping, waarin een muzikant tekst en uitleg geeft bij een denkbeeldig cassettebandje met zijn favorieten.

Zo weet Mojo met succes de suggestie te wekken dat het op goede voet staat met de muzikanten waarover het schrijft. Alsof dit tijdschrift met wederzijdse instemming vervaardigd wordt.

Maar hoe goed de contacten ook mogen zijn, die foto op de omslag is echt een montage.

Ariejan Korteweg

Mojo, nummer 57, augustus 1998. £ 3.10 (* 16,95).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden