Hou Marokkaanse jochies bij de les

Zodra kinderen spijbelen moet de school contact opnemen met de ouders. Zorg dat ze niet hun eigen ruiten ingooien

Achraf, Anouar, Chakir, Mohammed en Nassim zijn klasgenootjes van mijn zoon. Ze zijn een jaar of tien.

Als de Rotterdamse cijfers over de criminaliteit van Marokkaanse jongens maatgevend zijn voor de vrienden van mijn zoon, dan zullen drie van deze vijf jongens op 24-jarige leeftijd ten minste eenmaal door de politie zijn opgepakt op verdenking van een misdrijf. De kans is zelfs groot dat ze verschillende malen in aanraking zullen komen met justitie.

Misdrijven
In het jaar 2005 werden, gemeten over het hele land, per 1.000 Marokkaanse jongens van 18 jaar 600 delicten gepleegd. En dat zijn alleen nog maar de misdrijven waarvoor ze zijn gepakt. Het zijn schrikbarende cijfers. Ze bewijzen dat criminaliteit niet beperkt blijft tot een kleine minderheid van de Marokkaanse jongens.

Het zijn ook ongelooflijke cijfers. Ik kan in Achraf, Anouar, Chakir, Mohammed en Nassim geen boefjes in spe zien. Het zijn schatten van kinderen. Als iets aan ze opvalt, is het hun beleefdheid. Tutoyeren is er niet bij. Ik blijf voor hen een ‘u’ en dat mijn zoon mij Pie noemt, vinden ze nog altijd een beetje vreemd.

Uitvreten
Over twee jaar behoren deze lieve jongens tot een risicogroep. Uit de cijfers blijkt immers ook dat Marokkaanse jongeren erg vroeg beginnen met criminaliteit. In Rotterdam wordt elk jaar een op de tien jongeren tussen de 12 en de 18 van Marokkaanse afkomst verdacht van een misdrijf. En omdat Marokkaanse meisjes weinig uitvreten, komt het erop neer dat jaarlijks een op de vijf jongens door de politie wordt opgepakt.

De cijfers uit Rotterdam zijn al een tijdje bekend. Toch veroorzaakten ze pas ophef toen vertrekkend hoogleraar criminologie Frank Bovenkerk er afgelopen week naar verwees in zijn afscheidsrede.

Leefbaar Rotterdam, dat het oorspronkelijke rapport toch al tijden in haar bezit had, trok in de gemeenteraad de conclusie dat het verband tussen culturele achtergrond en criminaliteit nu voor eens en altijd bewezen was. Maar Bovenkerk trekt zelf een andere conclusie. Hij stelt dat criminaliteit vooral wordt veroorzaakt door gebrek aan perspectief en gebrek aan sociale controle.

Schaamtecultuur
Wie de verklaring zoekt in de cultuur, maakt van cultuur iets massiefs en onveranderlijks. Bovenkerk verwijst naar onderzoek naar ontkennende Marokkaanse verdachten. Komt dat nou doordat ze zijn opgegroeid in een schaamtecultuur (zolang ik niet toegeef, behoud ik mijn eer) of doordat ontkennen loont omdat de politie vaak de bewijsvoering niet op orde heeft en alsnog vrijspraak volgt?

En als er al sprake is van culturele invloeden, is dat dan de van huis uit aangeleerde beleefdheid voor ouderen of de cultuur van de straat waarin het stoer is om schijt te hebben aan alles en iedereen?

Als de hoge criminaliteit wordt veroorzaakt door een onveranderlijke cultuur, dan rest er maar één conclusie. Die gasten moeten opdonderen of hun cultuur opgeven. Maar hoe verklaren deze culturalisten dan dat veel jongens met dezelfde achtergrond niet op het verkeerde pad gaan? Bovenkerk is pragmatischer.

Spijbelaars
Uit het Rotterdamse onderzoek blijkt dat Marokkaanse spijbelaars drie keer zo vaak verdachte zijn van een misdrijf dan Marokkaanse kinderen zonder ongeoorloofd schoolverzuim.

Onlogisch is dat niet. Wie geen heil meer ziet in school en op straat rondhangt, gaat eerder in de fout. Ook kinderen die zonder diploma school verlaten, begaan vaker een misdrijf.
Dankzij deze simpele verbanden kun je ook wat doen aan de hoge criminaliteit onder Marokkaanse jongens.

Zodra kinderen spijbelen moet de school contact opnemen met de ouders. Laat de leerplichtambtenaar desnoods thuis op bezoek gaan en alarm slaan als ouders geen vat hebben op hun kinderen. Kinderen die van school verdwijnen zonder diploma moeten niet aan hun lot worden overgelaten.

Laks
Van de eerste straf gaat het grootste corrigerend effect uit. De politie moet strafzaken van kinderen die voor het eerst voor het gerecht staan doortimmerd aanleveren, zodat ontkennen nooit loont. Als kinderen een alternatieve straf krijgen, moet die ook worden opgelegd. Als kinderen die straf gemakkelijk ontlopen, werkt het averechts. De tegenstelling is telkens niet hard versus soft, maar alert versus laks.

Uit de cijfers blijkt ook dat de meeste Marokkaanse jongens na hun 24ste de criminaliteit vaarwel zeggen. Ze stichten een gezin, maar behouden hun strafblad en komen zo moeilijker aan het werk.

Ze gooien hun eigen ruiten in, en zo veel ruiten hebben ze toch al niet. Het is daarom essentieel om jongens als Achraf, Anouar, Chakir, Mohammed en Nassim letterlijk bij de les te houden. Want als zij geen perspectief meer zien en easy money hun enige reële jongensdroom wordt, volgt onvermijdelijk een nieuwe acte in het Marokkaanse jongensdrama.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden