Hotel zonder mañana

In ‘huisje, boompje, beestje’ had Thomas Ansems (29) geen zin. Hij vertrok naar Guatemala, waar hij in de zomer in het dorpje Lanquin zijn eigen hotel hoopt te openen....

In de bergen even buiten Lanquin, Guatemala, zijn twee timmermannen druk met elkaar in overleg. Dat doen ze in Quekchi, de Mayataal die hier door de lokale bevolking gesproken wordt. Ze staan onder iets wat nu nog niet veel meer is dan een rieten dak op palen, maar wat uiteindelijk vier bungalows worden. Deze zomer hoopt Thomas Ansems (29) er zijn eerste gasten te ontvangen. Hij wijst naar boven. ‘Daar, bovenin, in het midden, komt een balkon.’

Nadat hij in Nederland het atheneum had afgerond, vertrok Ansems voor vijf maanden naar Zuid-Amerika om rond te reizen. Eenmaal terug begon hij aan de opleiding tot sportleraar in Tilburg, maar stopte daar na een paar maanden al mee. Ansems: ‘Ik wilde liever iets met cultuur en antropologie gaan doen. Ook zag ik het niet zitten me nog eens vier jaar aan Nederland te binden.’

Een tijd van simpele baantjes volgde. ‘Ik deed van alles, van steigerbouw tot simpel magazijnwerk. Ik wilde geld sparen, weg kunnen.’

Een tweede reis volgde, ditmaal naar Centraal-Amerika. In Antigua in Guatemala volgde hij Spaanse lessen en runde hij een half jaar een Spaanse talenschool. Hier leerde Ansems hoe het bedrijfsleven van Guatemala in elkaar steekt. Daarna vertrok hij naar het afgelegen dorp Lanquin. ‘Ik wilde niks doen en een boek schrijven’, vertelt Ansems. ‘Maar de eigenaar van hostel El Retiro Lodge in Lanquin vroeg me of ik voor een paar maanden zijn bedrijf wilde runnen.’

Die paar maanden werden uiteindelijk drie jaar en hij werd zelfs mede-eigenaar. Tot het moment dat hij zelf een stuk grond kon kopen.

Ansems zit op een stoel voor zijn huis en draait een shagje. ‘De beheerder van El Retiro wilde niet investeren in de infrastructuur van zijn lodge. Toen begon ik te denken: als deze plek van mij was, zouden het water en de elektriciteit wél altijd werken.’

Dagelijks arriveren er in Lanquin tientallen toeristen die het dorp als verblijfsplaats kiezen om van daaruit natuurreservaat Semuc Champey te bezoeken. Maar aan die vraag kan nu nauwelijks worden voldaan, weet Ansems. ‘El Retiro biedt onderdak aan zo’n zeventig man en moet dagelijks groepen wegsturen omdat ze vol zit.’

En de paar hotels, die er in het dorp zijn, begrijpen volgens hem niets van de wensen van de hedendaagse toerist. ‘Geen internet, geen warme douche, geen goede bedden, geen eetmogelijkheden. Ze praten niet eens Engels.’

Allemaal voorzieningen die je in zijn hotel wél zal aantreffen. Maar Ansems wil dat zijn plek meer is dan een hotel alleen. ‘Ik kan op die 28 duizend vierkante meter wel honderd bungalows kwijt, maar dat wil ik helemaal niet. Liever gebruik ik mijn grond om zelfvoorzienend te zijn.’ Zo wil hij macadamia- en fruitbomen planten en een kruidentuin aanleggen. Ook komt er een restaurant en een bakkerij. Ansems wijst naar de steenoven die bijna klaar is. ‘Daar bakken we straks onze eigen broden en pizza’s.’

De ondernemer huurt dorpsbewoners in voor het timmerwerk. Hij probeert zijn werknemers iets aantrekkelijks te bieden met een vast contract, een redelijk salaris en een ziektekostenvergoeding. ‘Met als gevolg dat het hele dorp aan de deur staat om te werken, en dat de andere werkgevers in het dorp over de zeik zijn’, vertelt hij. ‘Het is moeilijk om daarmee om te gaan.’ Hij maakte ook al kennis met de Guatamalteekse ‘mañana, mañana’-mentaliteit. Ansems: ‘Als punctuele Nederlander kun je je maar beter aanpassen, want veranderen kun je het niet.’

Ansems werkt met aandeelhouder Chris Moffett (28) en vriend Benjamin Thews (29). Met z’n drieën wonen ze op de heuveltop waar over een paar maanden het hotel zal staan. Voorlopig slapen de Britten Moffett en Thews nog in een huisje dat niet veel meer is dan een schuur met een geïmproviseerd keukentje. Ansems neemt genoegen met de hangmat op het balkon van de bungalow. Voor vakantie is nu even geen tijd, maar ze hebben zich voorgenomen dat dat straks moet veranderen. ‘Omdat we met z’n drieën zijn, kunnen we als alles eenmaal loopt af en toe een break nemen en er bijvoorbeeld een half jaar tussenuit om te reizen’, zegt Ansems. ‘Samen zit je niet gebonden aan de plek.’

Ansems is nuchter over zijn emigratie. ‘Ik heb nooit echt in het pensioenplaatje geloofd’, zegt hij schouderophalend. ‘Veertig jaar werken om vervolgens te denken: is dit het nou?’

Hij wil liever een leven leiden zonder te veel van anderen afhankelijk te zijn. ‘Ik werk graag hard en voor mezelf. Maar wat ik hier doe is meer een levensstijl dan dat ik bezig ben carrière te maken.’ Nederland missen doet hij niet. ‘Ik heb er geen zin in: huisje, boompje beestje, een hypotheek, creditcard en meer van dat soort onzin’, somt hij op. ‘Hier in Guatemala hebben de mensen nog tijd voor elkaar.’ *

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden