Hot & Steamy

Bij het megalomane optreden van Skrillex ontploft Lowlands.

Alles aan Skrillex is enorm. De Amerikaanse dj verschijnt zaterdagavond op Lowlands in een soort ufo, hoog boven het belangrijkste podium, de Alpha. Zijn dance is bruut: de electronica krijst, piept en schuurt, verandert per tien seconden van sfeer en tempo, een uitdaging voor de dansbenen. De bassen dreunen: het is dat we vandaag geen lange broeken kunnen dragen, anders hadden de pijpen gewapperd op de dubstepgroove.


Dan zijn show: megalomane rookkanonnen, knetterend vuurwerk, flitsende laserdekens, schreeuwende mangafilms aan de zijkanten van het podium. Een Bollywoodversie van Michael Jacksons Thriller-videoclip. En maar beuken. De Skrillex-show is een soort visuele groepsverkrachting, maar die wordt gewillig ondergaan. Lowlands ontploft, in de Alpha en ver daarbuiten. Eindelijk die ene grote act die je gezien moet hebben, die Lowlands verbindt, ook al sta je na het spektakel met een gonzend maar peilloos leeg hoofd naar adem te happen.


Misschien wel meer dan ooit leek de 20ste editie van het popfestival in de Flevopolder een dance-editie, een jaargang waarin ritmes de boventoon voerden. Het drukte de kleine, verfijnde melodieën wat naar de achtergrond. Kan ook met de temperatuur te maken hebben gehad: wie wil zich in smorende bloedhitte overgeven aan een paar schuchtere indiejongens met gitaar, die vooral willen dat je naar hun serieuze liedjes luistert?


Uitzonderingen waren er natuurlijk wel. Op zaterdag zong Yolanda Quartey van het Engelse Phantom Limb de nekharen recht overeind: pure countrysoulliedjes, slechts begeleid door akoestische gitaar en elektrische piano. Spinvis hield een volle Grolsch bij de les, met dank aan zijn stevige band. The Maccabees ontpopten zich met een bezwerend optreden tot de beste 'serieuze' gitaarband in de grote Alpha.


Maar bij The Antlers en The Walkmen hield het gros van de toeschouwers het toch snel voor gezien: doe ons de platen maar, op een minder warme dag.


Niet voor niets waren de gitaarbands die de zaal aan de gang kregen vooral gitaarbands met veel feestelijke ritmiek, zoals het Schotse Django Django, de meest ongrijpbare gitaarband van Lowlands, of The Whitest Boy Alive: aangenaam lichte, haast loungy swingliedjes bij het invallen van de duisternis. Hot Chip verenigde, beter dan wie ook, dansbaarheid met melancholieke popliedjes.


Je merkte het drie dagen lang: bij het vallen van de avond kwam Lowlands tot leven, verdampte het zweet en werd het straatleven tussen de tentpodia uitbundig en kleurrijk. Op het heetst van de dag verzwolgen de festivalbezoekers volgens de organisatie 100 duizend liter per uur; 's avonds kon eindelijk worden gepoogd die score te benaderen met bier en cocktails.


In die sfeer gedijen artiesten als Skrillex, maar ook (vrijwel gelijktijdig) Santigold, die met haar ultrafeestelijke electropop veel meer bekoorde dan collega M.I.A. een paar jaar geleden: een paar dozijn toeschouwers werd uitgenodigd op het plankier om de weldadige koelte meteen weer van het podium te dansen. Skrillex in de Alpha, Santigold in de Bravo; het was, zaterdag rond tien uur, misschien wel hét festivalbrede dansmoment van het festival.


Zo had je op Lowland 2012 toch weer het gevoel dat je midden in de popcultuur van dit moment stond: avontuurlijke en urgente dance in de uitstekend geprogrammeerde X-Ray, zoals de Amerikaan Eprom, met zijn verwoestende set van gestripte hiphop en techno, die hen die in het kleine loodspodium pasten op vrijdag meteen al in een dance-roes bracht.


Scherp geselecteerd was ook de Engelse indietronicaformatie Alt-J, die een van de spannendste en luidst bejubelde indieplaten van het jaar uitbracht. Voor de vier schoorvoetende Engelsen bleek de Bravotent dan weer iets te groot. Kan gebeuren op een festival dat spannende debutanten prominente plekken biedt; het was de poging waard.


Natuurlijk programeert zelfs 'ontdekfestival' Lowlands niet louter nieuwe bandjes. Het weekeinde sloot zondag af met twee festivalzekerheden uit de Amerikaanse rock: de eeuwig populaire Foo Fighters, gelijktijdig met de aangrijpende americanarock van Wilco. Het maakte de 20ste Lowlands tot een gedenkwaardige, de barre klimatologische omstandigheden ten spijt.


SLOME HUMOR

55.000 Lowlanders op een festivalterrein.


Dan zijn scherpzinnige tweets gegarandeerd.


Het enige dat ontbrak aan Lowlands 2012?


DJ Shadow.


Memorabele Lowlands

Lintworm


De Eindhovense rapper Fresku heeft, speciaal voor Lowlands, een hiphopdansje bedacht. De Lintworm, heet zijn creatie en iedereen mag meedoen. 'De armen strak langs het lichaam, en springen maar mensen.' De volle tent India stuitert, en voelt zich met Fresku even één lange lintworm. Als zich op het podium ook nog een stuiterende man in lintwormpak meldt, slaat de meligheidsmeter gevaarlijk uit in het rood. (RvG)


Nederland


Trokken Nederlandse acts ooit zo veel publiek op Lowlands als dit jaar? Vier Nederlandse bands (Go Back To The Zoo, Moss, Heideroosjes en The Kyteman Orchestra) speelden in de enorme Alpha. Grolsch (qua grootte de tweede tent) puilde uit voor Spinvis en vooral Blaudzun. Nobody Beats The Drum vulde de Bravo. The Kik verzorgde het massaalste feestje in de India. De Nederlanders maakten veel vrienden in eigen land, en dat is bepaald geen wetmatigheid. (MP)


Feest


Van alleen de muziek van het Spaanse La Pegatina (de sticker) zou je al vrolijk moeten worden. Beetje ska, beetje flamenco, veel folk, Mexicaanse trompetjes en pretpunk. De Grolsch heeft er wel zin in, en loopt op zaterdag vol voor deze niets-aan-de-hand-muziek. Als al bij het eerste nummer de confettibommen ontploffen, de slingers de zaal in schieten, en de megastrandballen over het publiek rollen, is het feestje wel zo'n beetje compleet. (RvG)


Korte broek


Hoe heet het ook was in de Lowlandstenten, de meeste mannelijke artiesten vonden het toch not done om in korte broek op te treden. Tot de uitzonderingen hoorden Fresku (hertjeskniebroek!) en de Noor Erlend Øye en zijn band, heldhaftig in zwembadbermuda's. We weten nu dat Øyes artiestennaam The Whitest Boy Alive een hoog waarheidsgehalte heeft. (MP)


Microfoonzwaaien


Een podiumkunst die je niet meer zo vaak tegenkomt: het microfoonzwaaien. Zanger en slangenmens Dennis Lyxzén van de Zweedse hardcoreband Refused kan er wat van. Hij laat het ding aan ongeveer twee meter snoer gevaarlijk helikopterwieken - mede-bandleden opgepast! - en vangt de microfoon dan kunstig op in bijvoorbeeld zijn nek. Een ongeremd rockbeest, gelukkig, ze bestaan nog. (RvG)


Verrek, daar loopt Faberyayo, oftewel P. Fabergé, oftewel Pepijn Lanen, van De Jeugd van Tegenwoordig. Als bezoeker. Maar waarom stond hij niet op het festivalaffiche? Hij bracht dit jaar twee puike albums uit (het soloalbum Coco én Party Time met zijn bandje Le Le) en zou garant hebben gestaan voor nóg een Nederlands feestje op Lowlands. Als we één Nederlands publieksfavoriet misten, was hij het.


Faberyayo?


Memorabel Lowlands

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden