Horrormama blijft niet eng

Als de angst afneemt, zoekt Muschietti emotie. Het lukt niet helemaal, maar het idee is prikkelend.

Zullen we ons er gewoon maar bij neerleggen? Dat spoken uit de computer nu eenmaal nooit op kunnen tegen de monsters in ons hoofd? Hoe goed ook het ontwerp, hoe levensecht tegenwoordig ook uitgewerkt: niet zien is nog altijd enger dan wel zien.


Mama is de zoveelste horrorfilm die dit bewijst. Een jong stel krijgt daarin de voogdij over twee compleet verwilderde meisjes die vijf jaar eerder in het bos aan hun lot zijn overgelaten. Alsof deze uitgemergelde zusjes nog niet eng genoeg zijn, met hun onhoorbare, dierlijke bewegingen, blijkt dat zij in leven werden gehouden door een nog veel griezeliger wezen dat jaloers is mee verhuisd naar de bewoonde wereld.


Nee, de originaliteitsprijs hoeft het scenario niet te verwachten. Maar toch. Mama is geproduceerd door Guillermo del Toro (Pan's Labyrinth). Hij lijkt de afgelopen jaren er een persoonlijke missie van te hebben gemaakt om de gotische horror nieuw leven in te blazen. Niks geen bloedfonteinen of found footage-achtige trucjes: in zijn films is zorgvuldig opgebouwde atmosfeer minstens zo belangrijk als goede schrikeffecten en worden angsten aangeboord die sinds de kindertijd diep in de psyche geworteld zijn.


Geen wonder dat hij aansloeg op het huiveringwekkende internetfilmpje Mama en regisseur Andrés Muschietti de kans bood een speelfilm te maken.


Enthousiast benut de debutant alle mogelijkheden die doorkijkjes in een spookhuis bieden en hij neemt camera- en acteerwerk uiterst serieus - dat Jessica Chastain (Zero Dark Thirty) hier opduikt, is veelzeggend. Verfrissend ouderwets allemaal.


Maar ja, zo'n spook blijft een probleem. De eerste keer dat je die 'mama' ziet, gaat dat nog tussen de vingers voor de ogen door. De tweede keer met een kriebel in de buik. Maar bij elke keer die volgt, wordt het minder griezelig - tot potsierlijk aan toe.


Muschietti bedacht een ambitieuze oplossing voor dit probleem: als de angst afneemt, zoekt hij emotie. Niet alleen moet je meeleven met de hoofdpersonen, maar ook met de tragische mama-figuur zelf - in de finale mikt hij op een ingewikkelde mengeling van ontroering en angst. Het lukt niet helemaal, maar het idee is prikkelend.FS


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden