Column

Hooligans

IN Rotterdam

Foto AP

Eetcafé Me Oma schuilt in een hoek van een van de leukste buurten van Rotterdam: Sportdorp. Het is een prachtig ouderwetse bar, de muren behangen met geschiedenis en het plafond met koperen keukenattributen, het toilet heeft geen slot en een broodje mexicano kost drie euro. Iedereen hier is supporter, want het stadion is om de hoek, maar als er een Amsterdammer binnenstapt krijgt 'ie gewoon een colaatje van - schrijf die naam maar niet op. Liever van niemand niet, als het over agressie gaat.

Sportdorp heet ook wel 'De Put', omdat het zo laag in het land ligt. Ze scheppen er een eer in hun huizen pico bello te houden. Henk is er nieuw, vorige week dronk hij te veel (veertien) jenever aan de bar en toen hebben ze hem naar huis gedragen - niemand in Me Oma wist waar hij woonde, maar ze vonden zijn sleutel en probeerden net zo lang de voordeuren tot ze de juiste hadden. Nu zit ie weer aan de bar en krijgt ie geen druppel - zo doen ze dat hier, zo let je allemaal een beetje op elkaar.

Eind vorige maand ging Me Oma even dicht. 'Onze excuses hiervoor, maar de veiligheid van onze medewerkers en bezoekers alsmede de rust in onze leefomgeving komen voor ons op de eerste plaats.' Dat was vanwege de uitwedstrijd tegen Ajax: de eigenaresse van Me Oma was erover geadviseerd. Jammer voor de omzet, zeg ik. Ach, zegt ze: het hoort erbij.

Foto Toine Heijmans

Hoort het erbij?

De zoon van, laten we haar Truus noemen, een belangrijke stamgast, was ook een hooligan - in de tijd dat het nog gewoon met de vuisten ging. Nu niet meer, nu vindt ook hij dat het mongolen zijn. Hij was in Rome, zegt Truus, en heeft het gezien.

Barman: 'Maar ze maken de verhalen veels te groot nu.'

Truus: 'Ja, die fontein. Daar waren al stukken vanaf.'

Het duurde niet lang voordat de woede over wat de Feyenoordhooligans in Rome hebben aangericht omsloeg in begrip en vervolgens in woede over de lokale politie. Van dader naar slachtoffer in geeneens een dag. Het kan natuurlijk niet, maar.... We moeten het niet goedpraten, maar... Het is slecht, maar... Want er stonden geen toiletten op dat plein. Want het was een kleine groep. Want onschuldigen werden opgesloten in een cel zonder toiletpapier.

'Laat duidelijk zijn dat ik hier niets wil goed praten', schreef columnist Willem van Hanegem in het AD - maar van alle kritiek had ie schoon genoeg. 'Ook Timmermans, de oud-minister, zei zich te schamen voor de gebeurtenissen in Rome. Dat komt goed uit, wij schamen ons ook voor hem.'

In 2012 trachtten bijna honderd Feyenoordfans het Maasgebouw te bestormen. Ze eisten het vertrek van Eric Gudde, algemeen directeur bij Feyenoord. Foto WFA / Kees Spruijt

Wij tegen zij, het hoort erbij.

Redacteur van NRC Next ('en fan', staat boven zijn reportage) Wilmer Heck is ter plekke tijdens de rellen in Rome, en beschrijft hoe de 'harde kern' in het vliegtuig al met drugs in de weer is, en later 'doorgesnoven' met bierflessen gooit. Drie dagen later schrijft hij, nu zonder de toevoeging 'en fan', een groot stuk waaruit blijkt dat het wel meevalt met de miljoenenschade aan de stad. De schade aan de Barcacciafontein, symbool voor alles, is geen miljoen maar 'minder dan tienduizend euro'.

Dat kun je niet goedpraten, maar...

Ik bel hem en vraag of hij vergoelijkt. Nee, zegt hij. 'Aanvankelijk was ik niet van plan erover te schrijven, alleen, wat er in de media werd gemeld verschilde zo van wat ik daar zelf had gezien dat ik me als journalist verplicht voelde de feiten te presenteren.'

Een van de allerbeste Nederlandse nieuwsfoto's van de afgelopen decennia is die van Marcel Molle, genomen op de Coolsingel, 1999: drie schichtige, in het nauw gedreven agenten, dienstwapens trillend in de hand, tijdens het kampioensfeest van Feyenoord. Getrokken pistolen: het was niet de laatste keer en ook nu in Rome werd de directeur van Feyenoord bedreigd. Een generatie hooligans verder krijgen ze nog steeds de kans hun feestjes te vieren.

Hooliganisme, aanvaard als myceliumdraden in een grasmat: af en toe komen de zwammen boven en breken ze open. 'Het vormt de aantrekkingskracht van Feyenoord', schreef sportjournalist Sjoerd Mossou van de week, 'maar tegelijk ook het probleem, want niemand durft er écht aan te tornen. Niemand durft bij Feyenoord (...) grenzen te stellen tussen rauwe emoties en normaal gedrag.'

Ik vaar graag op het kompas van de eigenaresse van eetcafé Me Oma. In Engeland, zegt ze, is het allang opgelost met harde straffen en ellenlange stadionverboden. 'Als al die politici en zo hier nu gewoon hadden gedaan wat ze moesten doen, was het afgelopen.'

En of ik nog een colaatje wil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.