Hoogoven

Wijk aan Zee; klein dorp, hoge duinen en de hoogovens dichtbij. Dezer dagen vindt hier het Corus Schaaktoernooi plaats, in een sporthal annex bowlinghal aan een straatje dat Dorpsduinen heet....

Martin Bril

Het is dit jaar voor de derde keer dat het toernooi de naam Corus draagt, daarvoor was het zestig jaar lang het Hoogovenschaaktoernooi. Kijk, dat is een naam. Hoogovenschaaktoernooi.

In mijn jeugd was het een begrip, en ik stelde me er van alles bij voor. Wonderlijke mannen die wekenlang zwijgend tegenover elkaar zaten in een mooie zaal, vanuit een enkele deuropening gadegeslagen door een journalist met een Caballero in zijn mondhoek. Na afloop drank en mooie vrouwen.

Hoogovenschaaktoernooi.

Er zit wel een liedje in, voor de Dijk. Alle dingen waar je aan kunt denken in die koude januarimaanden als op de radio of in zwart-wit op tv het Hoogovenschaaktoernooi voorbij komt. Duizenden dingen.

Hotelsuites.

Orgieën.

Knettergekke grootmeesters.

Koude oorlog.

Romantiek.

Het zullen er niet veel geweest zijn, maar ze waren er: jongens die ervan droomden grootmeester te worden. Hoogovenschaaktoernooi was hun steun in de rug.

Nee, dan Corus.

Ook in andere opzichten kwam het schaaktoernooi heel anders uit de bus dan ik had verwacht. Zo speelden de grootmeesters, Timman, Van Wely, Van der Wiel, Piket, Sokolov, Grisjoek, Leko, dat soort mannen, niet in een stille zaal achter glas met een vlaggetje op tafel, maar gewoon in de sporthal, waar ook nog eens vijfhonderd andere mannen zaten te schaken. Het rook er bovendien naar erwtensoep, dé lucht van het Nederlandse schaken nu er niet meer gerookt mag worden tijdens wedstrijden.

Ook zoiets.

Stond Timman daarom zo vaak op?

Om in de kleedkamer (deur naast de klimrekken) even aan een sigaret te lurken? Stonden daar allemaal asbakken met naambordjes erbij? Ook opmerkelijk was dat het boegbeeld van het Nederlandse schaken iedere keer met een nieuwe kop koffie terugkwam uit de kleedkamer, maar dat hij er nooit met een leeg kopje naartoe liep.

Maar liep hij eigenlijk wel?

Timman bewoog zich wonderlijk voort tussen de tafels. Zijn tred hield het midden tussen schuifelen en wijdbeens marcheren. Hij had iets heerszuchtigs, maar ook iets beschroomds. Een vreemd loopje, waar grote, bemodderde schoenen bijhoorden. Het gezicht van de meester stond nogal rood, en zeker niet erg vrolijk. Alsof recent zijn vrouw bij hem weg was gelopen.

De sfeer was verder goed. Wie niet schaakte in de sporthal, stond met de handen in de zakken van de jekker naar de grootmeesters te kijken. Die keken weer naar hun bord, naar hun nagelriemen, of naar hun koffie. Buiten scheen de zon er hartverscheurend op los. Van invloed was het niet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden