Hoofse liefde in visueel spektakel

'Wie gaat er mee op reis?' echoën de middeleeuwse muren van Fort Edam, nadat drie vreemde mannen in turquoise mantels de jeugdige toeschouwers met zang hebben gevraagd hen te volgen....

De tocht voert langs stenen trappen, een bres in de muur en rozen achter tralies. Dan blijkt dat verre land toch dichtbij, in een knusse tent met lappen aan de wand en kussens op plankieren. Daar begint Bas Heerkens te vertellen van een wrede Arabische koning die Spanje verovert en een zwangere slavin tot buit maakt. En van een nar die de vorst weerhoudt van nog hardvochtiger gedrag.

En voor je het weet is Heerkens die nar. Sterker nog, hij krijgt steun van zes springerige dansers: een nar met zeven koppen. Zo wisselt de voorstelling Floris en Blanchefloer voortdurend van vertelling naar spel, naar dans, muziek en poppentheater.

Regisseur Jo Roets van het Vlaamse huis Laika (voorheen Blauw Vier) koos voor een open vorm waarin al deze disciplines samensmelten.

Modern taalgebruik, zoals in de zin 'Weer een dode? Dat is uit de mode!', sluit naadloos aan bij de melancholieke klanken van het muzikaal ensemble L'Astrelle op sitar, fluit en tamboerijn. Een majestueuze mantel van pauwenveren kleurt prachtig bij de stoere naveltruitjes en de strakke broeken.

Floris en Blanchefloer is het levendige resultaat van een bijzondere samenwerking: naast de regisseur van Laika en de musici van L'Astrelle tekenen Speeltheater Holland voor de poppen en acteurs, en de Utrechtse jongerentheatergroep DOX voor de dansers.

Dat laatste is een vondst. Van het hoofse ridderverhaal over de verboden liefde tussen koningszoon Floris en slavinnendochter Blanchefloer, dat in drie woorden kan worden samengevat, maken de jongeren een visueel spektakel. Soms bespelen ze slappe poppen die het kinderpaar verbeelden, dan imiteren ze een gevechtsdans of schuifelen ze innig rond.

Hildegard Draaijer en Sassan Saghar Yaghmai maakten een choreografie die zowel dienstbaar is aan het verhaal als energiek op zichzelf staat.

Bijkomstig voordeel zijn de verschillende huidskleuren in de groep. Deze dansers zijn de belichaming geworden van de (politiek correcte) moraal van Floris en Blanchefloer: liefde brengt geloven en rassen samen.

Bram Kwekkeboom als de vileine koning Fenix houdt net genoeg afstand tot zijn rol om af en toe een rolo te pikken van een toeschouwer. Radomira Dostal is een kittige koningin met één stopwoord ('C'est ridicule!') en kruipt en passant in de huid van een schele cipier. Een uur lang zijn Floris en Blanchefloer slechts lappenpoppen. Maar wanneer bij het verlaten van de tent de Turkse danser achter zijn blanke lief op het paard springt, gelooft iedereen dat daar het koningskoppel gaat. Op reis naar het land van verre zeeën.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden