Hoofdrollen sterk in fors ingekorte Orfeo van Rossi

Schittering, smart en spektakel, dat had de Italiaanse componist Luigi Rossi in petto voor Parijs, waar men in 1647 nog nauwelijks bekend was met het verschijnsel opera....

Dirigent Jos van Veldhoven en het ensemble Cappella Figuralis, die het werk ontrukt hebben aan het stof der eeuwen, hebben dan ook krachtdadig het mes in Rossi's partituur moeten zetten. Niettemin zijn er twee uur verstreken eer Orfeo's geliefde Euridice de laatste adem uitblaast (wat de crux van het verhaal is) en loopt het tegen middernacht als Jupiter ten slotte Orfeo's lier als sterrenbeeld aan het firmament plaatst.

De reeks concertuitvoeringen van Orfeo is het sluitstuk van het grote project waarmee de Nederlandse Bachvereniging dit seizoen het Orpheus-thema belicht. Als er één verhaal is dat getuigt van de macht der muziek, is het wel de mythe van Orpheus die, op zoek naar zijn gestorven eega, zelfs de god van de Onderwereld met zijn gezang weet te vermurwen. Hoewel Rossi niet tot de groten van zijn tijd wordt gerekend (en het waarschijnlijk bij deze ene revival zal blijven), doet zijn Trag icomedia Per Musica het gegeven alle eer aan. Het is op zijn minst interessant te horen hoe een componist veertig jaar na l'Orfeo, Monteverdi's meesterlijke operadebuut, met dezelfde stof is omgegaan. Wat meteen opvalt is dat Rossi net als Monteverdi de verstaanbaarheid voorop stelt. De vocale vuurspuwerij van de late barok ligt nog ver van zijn bed. De recitatieven beslaan een substantieel deel van het werk en sluiten heel natuurlijk aan op de aria's en ensembles.

De zestien zangers van Cappella Figuralis vertolken zowel de vele solistische partijen als de koormuziek, en doen dat met enthousiasme, zij het met wisselende overtuigingskracht. De hoofdrollen zijn in elk geval sterk bezet, met Keren Motseri als een meer dan lieftallige Euridice en Nicola Wemyss als oorstrelende Orfeo, terwijl de Sloveense alt Barbara Kozelj verrassend sterk uit de hoek komt als Orfeo's onfortuinlijke medeminnaar Aristeo – mannenrollen die destijds door castraten werden gezongen. Sjaaltjes en lichtwisselingen zorgen voor een subtiele scenische toets. Die krijgt nog meer kracht door het opulent bezette muzikantengezelschap, dat voorzien is van zoetgevooisde zinken, een knerpend regaal en met behulp van een rateltje zelfs de gifslang tot leven laat komen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden