Hoofddoek

SYLVIA WITTEMAN

Daar hingen ze , de veelbesproken HEMA-hoofddoekjes, gewoon tussen de sjaals en de kousen, in die vredige Hollandse geur van rookworst en pepernoten. Ze zagen er onschuldig uit. Geen symbool van vrouwenonderdrukking en radicaliserende islam, maar gewoon, wat het woord al zegt: een doekje. Naar keuze zwart of stewardessenblauw. ' Hou me tegen...', zei ik tegen mijn dochter. 'Een zwarte!', riep ze. Het kostte maar een tientje. Géén geld. Lekker zachte tricot, voorgevouwen, one size fits all. Dat kwam goed uit, want wij hebben grote hoofden. Dat wil zeggen, ík. Zij is nog in de groei.

Thuis gingen we opgewonden voor de spiegel staan, maar het doekje, dat er toch zo simpel uitzag, liet zich door onze ongeschoolde handen niet plooien. In ieder geval niet zoals het hóórt. Of de hals bleef bloot, óf ons haar kwam eronder uit, en dat kan natuurlijk niet. Mijn zoontje ontdekte dat je het ding ook als voorbindbaard kon dragen, leuk, maar wíj wilden de dámes-experience.

Gelukkig vonden we op Twitter een vrouw met ervaring (en een flatteuze roze hoofddoek) die ons geduldig uitlegde van dít naar voren, dan dáár je hoofd door en dát over je kin: daar stond mijn dochter, opeens een braaf Turks meisje, behalve dan die ellenlange benen onder dat hoerige korte rokje. 'Lekker warm aan je oren!', prees ze.

Toen was het mijn beurt. Nou, eerlijk gezegd: een lelijke afknapper. Ik zag er met die zwarte doek niet uit als een bescheiden moslima, maar als een vadsige non. Een vadsige non met een suspecte hang naar zondige spijzen, dranken en handelingen, zo een die ranke novietjes aanrandt in kille kloostergangen. Tsja.

Ik trok een lange, donkere jas aan en bereidde me voor op een journalistieke uitdaging: de straat op, met die doek om mijn kop. Doodeng vond ik het, maar ik zette mijn kiezen op elkaar en dacht aan de Duitse journalist Günter Wallraff. Die vermomde zich, al weer decennia geleden, maandenlang als Turkse gastarbeider, ging undercover werken in smerige fabrieken en legde tal van schandalige, racistische praktijken bloot, niet alleen van gewetenloze kapitalistische uitbuiters, maar ook van de Duitse regering. Hij werd wereldberoemd. En nu ging ik in zijn voetspoor treden!

Schichtig deed ik de voordeur open. Wat als ik bespuugd of geslagen zou worden? Günter had makkelijk lullen, maar ik heb kinderen om voor te zorgen. Met angstig neergeslagen ogen stapte ik naar buiten. Er gebeurde niets. Een half uur liep ik rond door mijn buurt. Helemaal niets. Niemand kéék zelfs maar naar me.

Maar mijn dochter had gelijk: heerlijk warme oren.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden