Hoofd en hart

OMGEKEERD zie je het nooit: kamerlid wordt journalist...

'Je zit hier op het Binnenhof natuurlijk de hele dag je idealen te verwezenlijken, maar ik wil ook wel eens weten wat er aan de hand is, dus nieuws garen.'

Le journalisme mène à tout, hoor je wel eens zeggen. Maar als je eenmaal in de politiek terecht bent gekomen, mag je je handen dichtknijpen als ze je op een dag nog voorzitter van de NOS willen maken. Op het moment dat je voor Bukman de eed aflegt ben je eigenlijk al eindlijner geworden.

Zouden kranten in hun personeelsbeleid kieskeuriger zijn dan Dunning?

Uit wat ik er over heb gelezen begrijp ik dat Marleen Barth (van Trouw) graag gemogen werd door minister ('zeg maar Jo') Ritzen, en dat José Smits (Volkskrant) een poosje geleden lid is geworden van een werkgroep van de Wiarda Beckman Stichting.

Zou dat voldoende zijn geweest?

Of zijn er toen nog twee of drie scherpe sollicitatierondes overheen gegaan waarin de kandidaten het hemd van hun lijf werd gevraagd?

Ik kan me vaag de advertentie herinneren waarin de Partij van de Arbeid mij opriep om mee te dingen, maar van de profielschets staat me niet veel meer bij dan dat ik als gegadigde de kansarmen een kans moest willen geven, en dat een humane, progressieve levenshouding tot aanbeveling strekte. 'Ik ben er geknipt voor', dacht ik toen, en vergat de brief te schrijven.

Hoe zou Houda er indertijd doorheen gerold zijn?

Maar ja, de hoofdredacties van Trouw en de Volkskrant blijken achteraf ook niet zorgvuldig genoeg te hebben doorgevraagd toen ze Barth en Smits aannamen.

Beide meisjes wijzen in hun verontschuldigende commentaren op illustere voorgangers.

Frans Jozef van der Heijden schijnt bijvoorbeeld bij De Tijd te hebben gewerkt.

Nooit een stukje van gelezen. Hij heeft de krant in ieder geval niet weten te redden.

Hans Hillen noemen ze ook. Echte newsgetter. Schreef teksten voor bewindspersonen en las die 's avonds bij wijze van primeur voor in het Journaal.

En Van Mierlo uiteraard. Wie zou zich niet aan Van Mierlo willen spiegelen?

Maar niemand weet meer of hij een gedenkwaardiger journalist is geweest dan Van der Heijden of Hillen of Marijn de Koning of Guikje Roethof, want hij was z'n carrière nog maar amper begonnen of hij liep al in z'n regenjas over de Herengracht, voice-over-gewijs nadenkend over een nieuwe partij. Hij was redacteur van het oude Algemeen Handelsblad - de aardigste misschien wel, maar niet zo'n goeie als, ik noem maar iemand, Henk Hofland, die er in het harnas zal sterven.

Ik denk wel eens: je moet een meer dan briljant kamerlid zijn wil je het in de journalistiek redden, maar een beetje journalist kan het in de politiek nog een heel eind schoppen.

Samen gaat niet.

Marleen Barth probeerde het nog met een redenering die mij op het eerste gezicht meer aan Jaap de Hoop Scheffer dan aan Jacques Wallage deed denken:

'Mijn betrokkenheid bij de PvdA zat in mijn hart en de manier waarop ik als journalist mijn werk heb gedaan zat in mijn hoofd.'

Dat kan haar in het dualisme van paars nog wel eens te pas komen.

Overigens zou ik als ik hoofdredacteur was alle sollicitanten, maar ook al het zittende redactiepersoneel, nog eens extra goed tegen het licht houden - of niet ergens in hun hoofd, in hun hart of in hun binnenzak een verdachte lidmaatschapskaart zit. En dan met een warme recommandatie meteen doorsturen naar de voorzitters van al die keuzecommissies.

Gewezen of desnoods gesjeesde journalisten - daar kan het parlement nooit slechter van worden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden