Hongerig naar competitie, naar de verslavende pijn

Rubriek Ruimte op links in de Volkskrant van dinsdag 24 augustus

Een sponsor van amateurclub Lienden vroeg onlangs aan trainer Hans Kraay of hij Edgar Davids niet kon benaderen voor het avontuur in de Topklasse. Die Davids was toch fit, ondanks zijn 37 jaar. Voor de stunt zou hij, de sponsor, duizenden euro’s neertellen. Het werd geen Lienden, maar Londen.

Met elke dag dat Davids zijn rentree uitstelde, nadat hij in mei 2008 met Ajax zijn laatste officiële duels had gespeeld, marginaliseerde de kans hem weer te zien strijden op het middenveld. En dan opeens, die aankondiging: Crystal Palace. The Eagles. Selhurst Park. Championship, het tweede niveau van Engeland.
Davids zegt in een filmpje dat hij weer zin heeft om te voetballen. Hij lacht. Davids, altijd omgeven door mysterie, houdt bovendien van Londen. Dat is Amsterdam in het kwadraat, en dan een beetje meer. Kosmopolitisch tot in elke uithoek. Een stad bovendien waar je voetbal ruikt. Fulham, Chelsea, Arsenal, Charlton Athletic, Hyde Park, Tottenham.

Hij voetbalde voor Tottenham, met wisselend succes. Ik heb het zelf gezien, tijdens een wandeling richting stadion White Hart Lane, in januari 2007, in de week voordat hij terugkeerde naar Ajax. Foto’s van Keane en Defoe kostten 15 euro. De verkoper zei dat niemand vroeg om een foto van Davids. Hij deed ze van de hand voor 5 euro.
Trainer Jol vertelde over de rol van Davids bij de professionalisering van de club. Een andere anekdote verzweeg Jol. Davids kreeg ruzie met spits Robbie Keane en wilde vechten. Keane zei: kom maar op. De Pitbull hapte. Wist Davids veel dat Keane voormalig bokskampioen was.

Nu, 3,5 jaar later, voetbalt hij dus een profklasse lager, met internationale anonimi als Julian Speroni, Charlie Holness en Kieron Cadogan. Davids krijgt betaald per wedstrijd. De verdiensten kunnen oplopen, want clubs in de Npower Championship, zoals de competitie officieel heet, spelen 46 duels. Fysiek is het de vermoedelijk zwaarste liga ter wereld, met spitsen zonder voortanden en beenharde verdedigers.
Davids bleef altijd in training. Bij Barneveld, bij Jong Ajax, in de zaal, op straat, overal ter wereld waar een benefietwedstrijd was. Hij is kind aan huis in de sportschool. ‘Mijn lichaam is mijn tempel’, zei hij ooit. Hij is het gezicht van Monta, een merk in straatvoetbalkleding. Als hij op kantoor is, voetbalt hij met een blikje.


Afgelopen weekeinde, thuis tegen Ipswich, zat hij nog in een dure stoel. Wanneer doet hij mee? Vandaag tegen Portsmouth, voor de beker? Aanstaand weekeinde, tegen Scunthorpe United? Edgar Davids op een veld in Scunthorpe, tegen een club met de bijnaam The Iron. Zo zullen ze ook wel voetballen. Hard als staal. Misschien harder dan hijzelf kon zijn.
Het heeft iets treurigs, zo’n rentree. Het heeft iets van de bokser die zijn geld heeft verbrast. Maar het heeft ook iets dappers, om als 37-jarige kleine middenvelder de arena’s weer op te zoeken, waar honderden ballen vlieguren zullen maken boven zijn deinende lokken. Edgar Davids lijdt liever aan de pijn van de mogelijke afgang dan aan de pijn van het grote niets en het schrijnende gemis.


Willem Vissers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden