Hondje vertelt

Hoeveel saaie halfbakken leesboekjes moet een kind doorploegen, voordat het genoeg ervaring heeft opgedaan om te kunnen genieten van een verhaal?...

Ik krijg altijd op mijn kop van Blanca Geeven voldoet aan zulke eisen. Een jonge hond vertelt zijn verhaal. 'Ik heb weer straf. Ik ben de kamer uitgestuurd en op de gang gezet. En ik heb helemaal niets gedaan. We waren gewoon aan het spelen en toen mijn broer me achterna zat vloog ik uit de bocht. Het was een mooie sliding, al zeg ik het zelf.' De hond struikelt over het snoer van een discman. 'Idioot, wat doe je nou?', zegt het baasje. Pakt de hond bij zijn nekvel en zet hem op de gang.

De grappige zwart-wit illustraties van Harmen van Straaten spreken boekdelen. Een hondje dat probeert zich zo klein mogelijk te maken, met schuldbewust kopje. Hondje in grote donkere gang. Hondje dat opgelucht naar zijn mand rent. Aan het eind van elk hoofdstukje vraagt hij zich af hoe hij heet. Zou het 'Affoei' zijn, of 'Nooitmeerdoen!' of 'Rothond'?

Aan het begin van de basisschool kunnen kinderen wanhopig worden van alles wat ze nog moeten leren. Lezen, rekenen: iedereen lijkt het beter te snappen dan zij. Ieder wezen (een jonger broertje of zusje of, zoals in dit boekje, een hond) dat nog minder van de wereld begrijpt, doet de kleine wat steviger in zijn schoenen staan. Elk gezin kent het vertederde geschater om de versprekingen, de fouten van de allerjongste of domste in huis.

De proef op de som: Ik krijg altijd op mijn kop voorgelegd aan de negenjarige Tim die vrijwillig alleen de Donald Duck leest, en het lezen van boeken zozeer als werk en plicht beschouwt dat hij vindt dat hij ervoor betaald moet worden. Tim las, grinnikte vertederd, en gaf enthousiast uitleg over het domme hondje dat denkt dat hij 'Benjegek?' heet. Tim die zelf een hondje heeft, zegt dat het boekje 'echt precies beschrijft hoe het is'.

De Griffel-jury ziet ook het belang van mooie boeken voor de beginnende lezer. Ze kende een Zilveren Griffel toe aan Het beest heet Mona van Bart Moeyaart. Gaat ook over herkenbaar kinderleed: een pestkop op school. Ouders die er weinig van begrijpen. Terugslaan mag niet. 'Tut tut!', zegt mamma. 'Wees slimmer dan je vuist en drink je melk op.' Maar Martha kan er 's nachts niet van slapen. Ziet de schaduw van pestkop Mona, die schopt en krabt en slaat en het schoolplein aanveegde met Sam. 'Het lijkt een spel maar het is een spel met tranen'.

De kunstige illustraties van Gerda Dendooven beelden uit wat Martha voelt. Die Mona lijkt wel een reus. Het verhaal is spannend en hoopgevend. Het is een ode aan de creativiteit en veerkracht van kinderen. Dit boekje kunnen ze aan het eind van groep drie al zelf lezen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden