Honden moeten niet Aangelijnd worden

Het bord op de foto hiernaast is onlangs neergezet in het Wertheimpark, een klein park in het centrum van Amsterdam....

En nu staat het dus pal bij de ingang van het Wertheimpark, toch al de slons onder de stadsparken van Amsterdam. Op warme zomerdagen wordt het park overspoeld door Amsterdammers en toeristen die met elkaar hebben afgesproken na vertrek een onbeschrijflijke rommel achter te laten. Tegen die tijd zitten alle mannen van de plantsoenendienst en de reiniging in de kroeg en dus blijft de rotzooi liggen. Soms dagenlang. Zelfs daar kun je nog begrip voor opbrengen want wie heeft er nou zin om andersmans picknickresten, onderbroeken en uitwerpselen – mensenstront is veel smeriger dan hondenstront – op te ruimen?

Maar het bord doet steeds opnieuw een beetje pijn aan de ogen. Amsterdam telt vele van zulke borden. Gemaakt met een haast en een slordigheid die iedereen normaal lijkt te vinden. Onderkast en kapitalen door elkaar, gepropte teksten, brak taalgebruik. Neem het begrip ‘typografie’ maar niet in de mond; in voornoemde werkplaats zal men u al gauw verdenken van een seksuele aberratie.

Het Wertheimpark, nog geen hectare groot, kent twee bezienswaardigheden: de fontein, opgericht ter nagedachtenis aan de naamgever van het park, de bankier en mecenas Abraham Carl Wertheim, en het Auschwitzmonument van Jan Wolkers.

De fontein is enkele jaren geleden, vlak voordat de ruïneuze resten op het punt stonden definitief in de bodem weg te zakken, gerestaureerd. Op gezette tijden spuit hij zelfs. Het altijd weer ontroerende monument van Jan Wolkers wordt druk bezocht. Nu en dan door lieden die minder goeds in de zin hebben. Ik doel op de verdwaasden die hun handen niet kunnen thuishouden. Soms gaat het maar net goed. Zoals onlangs, toen een voorbijganger een schoolklas sommeerde de massale hospartij op de glazen platen te staken.

Een week geleden was het weer raak. De informatiezuil bij het monument bleek verwoest. Niet door vandalisme, zo haastte de gemeentelijke voorlichter te benadrukken, maar door een onbekend voertuig. Wanneer een van de glasplaten plotseling meer barsten vertoont dan Wolkers bedoelde, heeft dat sinds kort een nieuwe oorzaak: wisselende temperaturen.

Ik vergeet nog een bezienswaardigheid: de pronte sfinxen van Hans ’t Mannetje aan weerszijden van het toegangshek. Ze staan gelukkig zo hoog dat schoolmeiden noch vandalen erbij kunnen. En nu maar bidden dat wisselende temperaturen geen invloed hebben op het witte Carrara-marmer.

Hub. Hubben

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden