Column

'Homoseksualiteit uit zich dikwijls in verkleedpartijen, aldus Freud'

Wie vandaag van plan is om behalve feestelijk uitgedoste homo's ook ministers te spotten, moet beslist naar de film Behind the Candelabra, raadt columnist Max Pam aan. De film, over het leven van de Amerikaanse showpianist Liberace, laat zien dat homoseksualiteit dikwijls een uitdrukkingsvorm krijgt van maskerade en verkleedpartijen.

De Amerikaanse showpianist Liberace.Beeld EPA

Vandaag vaart de traditionele botenparade van Gay Pride weer door de Amsterdamse grachten. Wie van plan is behalve feestelijk uitgedoste homo's ook ministers te spotten, zou ik willen aanraden na afloop een bioscoopje te pikken. Ga naar Behind the Candelabra, een klein meesterwerk, niet in de laatste plaats vanwege het spel van Michael Douglas en Matt Damon. Door de film, die deze week in première ging, krijgt u meer inzicht in de extravanganza waarmee de homoscene zich altijd heeft omhuld.

Freud heeft beweerd dat homoseksualiteit - mede door de taboesfeer waarin zij zich afspeelt - dikwijls een uitdrukkingsvorm krijgt van maskerade en verkleedpartijen. Behind the Candelabra, een film over het leven van de Amerikaanse showpianist Liberace (1919-1987) bevestigt die observatie.

Als 'de Amerikaanse Ludwig van Beieren' trad Liberace op in lange hermelijnen mantels. De piano's waarop hij speelde, waren rijk gedecoreerd met diamanten glitter. Het was verbazingwekkend dat hij met die enorme gouden ringen aan zijn vingers überhaupt nog kon spelen. Zijn witte Rolls Royces waren rijdende Schmuckdozen. Zijn zwembad had de vorm van een piano en de badkamer bezat gouden kranen. Zelf sprak hij van 'luxueuze kitsch', wat erop duidt dat enige zelfreflectie hem niet vreemd was. Al in de jaren vijftig verdiende hij 50 duizend dollar per week door op te treden in de Riviera, een van de beroemdste casino's in Vegas.

Vrouw
Zelf heeft Liberace tot aan zijn dood ontkend dat hij homoseksueel was. Hij beweerde dat hij een vrouw zocht zoals zijn moeder, maar dat hij die niet kon vinden. Ook daar zou Freud geen moeite mee hebben.

Toen Liberace stierf, verklaarde zijn manager dat zulks was gekomen door een te strak dieet van watermeloenen - ook daar zou Freud geen moeite mee hebben - maar een autopsie leerde dat hij was overleden aan aids. Liberace lijkt, zij het minder dramatisch, op Wim Sonneveld die ook een dubbelleven leidde en zijn vriendjes zorgvuldig buiten beeld hield.

Dat uitgerekend Michael Douglas de rol van Liberace speelt, is opmerkelijk. Nog onlangs kwam hij in het nieuws door een bericht waarin zijn ex-vrouw, keelkanker en orale seks aan elkaar werden gekoppeld.

Ik las slordig. Eerst dacht ik dat hij bedoelde dat zijn ex keelkanker had gekregen door hem. Toen dacht ik dat hijzelf keelkanker had gekregen door buitenechtelijke homocontacten. En ten slotte begreep ik dat hij bedoelde dat hij keelkanker had gekregen, omdat hij zijn ex-vrouw oraal had bediend. Beffen heet dat in de volksmond. Virologen verklaarden onmiddellijk zoiets voor onwaarschijnlijk te houden en zijn ex zei dat medisch onderzoek had uitgewezen dat zij geen draagster is van het gewraakte papillomavirus.

Edelkitsch
Dertien jaar geleden heb ik in Vegas het tot museum omgetoverde huis van Liberace bezocht. Het grappigste was dat iedereen door al die edelkitsch liep met het stille ontzag dat men doorgaans alleen aantreft in een museum van oudheden.

Vorig jaar is het Liberace Museum gesloten wegens gebrek aan belangstelling. Op YouTube is te zien hoe het onkruid bezit neemt van het zwembad. De Rolls Royces staan er niet meer. De hemelbedden, bubbelbaden en engeltjes-schilderijen zijn weggedragen. Ik maak daaruit op dat homoseksualiteit, ondanks de commotie die het nog in veel kringen veroorzaakt, in rustiger vaarwater is gekomen. Benieuwd of die observatie in de Amsterdamse grachten wordt bevestigd.

Max Pam is columnist voor de Volkskrant.

 
Zelf heeft Liberace tot aan zijn dood ontkend dat hij homoseksueel was. Hij beweerde dat hij een vrouw zocht zoals zijn moeder, maar dat hij die niet kon vinden. Ook daar zou Freud geen moeite mee hebben.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden