Column

''Homohuwelijk? Ik weet niet waar u het over heeft', zei de guard'

Tijdens een debat over het homohuwelijk zat columnist Meindert Fennema op de tribune van het Lagerhuis van het Britse parlement. 'De Tories vreesden dat kerken die geen homohuwelijk wilden sluiten zelf gesloten zouden worden. Zover was de vooruitgang in Engeland al voortgeschreden.'

Demonstranten buiten het Britse parlementsgebouw. Beeld afp

Vorige week zat ik met vrienden op de publieke tribune van het Lagerhuis van het Britse parlement. Er waren meer toeristen die een bezoek gepland hadden aan de wieg van de parlementaire democratie. Wij moesten allemaal door de security-check. Mijn Amerikaanse vriend had een Zwitsers zakmes bij zich, waarmee hij niet naar binnen mocht. Een dilemma: zijn wapen tijdens een bezoek aan het Britse parlement. Hij besloot zijn zakmes op een geheime plek tegenover Westminster Hall te begraven.

Wij hadden geluk: er was een plenaire sessie van The House of Commons over het homohuwelijk, in het politiek correcte jargon van het Britse parlement 'same sex marriage' genoemd. Ik begreep lang niet alles, want we zaten achter kogelvrij glas en niet alle MP's spraken in de microfoon. Het ging, dacht ik, over een amendement dat ook de pensioenrechten van 'same sex partners' gelijk zou trekken met de pensioenrechten van 'different sex partners'.

Roze anjer
Er was één man met een pruik op. Ik dacht een ogenblik dat hij de voorzitter was, maar het was volgens de bezoekersgids de notulist. Een vrouw van Labour deed het woord. Zij droeg een roze anjer op haar jurk. Bij nadere inspectie bleken alle Labour MP's een roze anjer te dragen. Het deed me aan Prins Bernhard denken, hoewel zijn anjer wit was. Wat bedoelde Bernhard eigenlijk met die anjer, bedacht ik.

De Tories droegen niets dat leek op een roze bloem of een driehoek. En toch was er geen debat. Ook de conservatieven bleken overtuigd van de legitimiteit van het homohuwelijk. Zij knikten instemmend bij het betoog van de Labour dame-met-de-roze-anjer.

Het enige verschil tussen Labour en de Conservatieven leek hun accent. De meeste Labour-afgevaardigden hadden een working class accent; bij de Conservatieven was daar niets van te bespeuren. De dame-met-de-roze-anjer sprak voortdurend over 'progress': zij bedoelde daarmee dat het homohuwelijk steeds meer geaccepteerd werd, niet alleen in het parlement, ook door het Britse volk.

Debatje
Opeens leek er toch een debatje te ontstaan. Een conservatieve backbencher stond op en begon een verhandeling over vrijheid van meningsuiting. Hij wilde van het House of Commons de verzekering dat mensen zich vrijelijk konden blijven uitspreken tegen het homohuwelijk. Ook wilde hij nog eens benadrukken dat kerkgenootschappen die het homohuwelijk niet wilden erkennen niet vervolgd zouden mogen worden. Dat viel immers onder de vrijheid van religie.

Zover was de vooruitgang in Engeland al voortgeschreden, dacht ik, dat de Tories vreesden dat kerken die geen homohuwelijk wilden sluiten zelf gesloten zouden worden. 'Ongelooflijk' zei mijn vriend, 'Engeland is wel veranderd. Zover zijn we nog niet in de VS.'

Wij kregen honger en besloten te gaan eten in het restaurant van Westminster Hall, maar dat bleek inmiddels gesloten. Ik stapte af op een guard. 'I beg you pardon, sir', zei ik in mijn beste Engels, 'we are attending de same sex marriage session. Do you know a place where we can have a bite?'

Oogcontact
De man keek mij aan met een begin van een ongelovige glimlach op zijn gezicht. Ons oogcontact duurde enkele seconden. Toen zei hij: 'I don't know what you are talking about'. Hij draaide zich resoluut om en liep weg.

Mijn Amerikaanse vrienden hadden het gesprek geamuseerd gade geslagen. 'He reacted as if you proposed to marry him.' Zover was de vooruitgang in Engeland dus ook weer niet voortgeschreden.

Meindert Fennema is emeritus hoogleraar politieke theorie. Hij schrijft iedere vrijdag een column voor Volkskrant.nl.

 
Ik stapte af op een guard. 'I beg you pardon, sir', zei ik in mijn beste Engels, 'we are attending de same sex marriage session. Do you know a place where we can have a bite?'
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden