Homo's op het openbaar toilet

Een roman die speelt op een openbaar toilet, dat klinkt origineel maar niet noodzakelijkerwijs aantrekkelijk. Heren van de Britse auteur Warwick Collins is beide....

Ez' beide collega's, Jason en opzichter meneer Murphy, zijn eveneens Jamaicanen. De laatste vertelt Ez dat zijn werk, naast schrobben, dweilen en de wisselautomaat bijvullen, bestaat uit 'de orde bewaken'. De toilettengroep wordt namelijk met regelmaat gebruikt als kortstondige ontmoetingsplaats van homo's, meestal getrouwde mannen die niet elders terecht kunnen. Dat cruisen moet een beetje binnen de perken blijven, anders gaan de ambtenaren van het Londense stadsbestuur moeilijk doen.

Dus bonkt Ez af en toe eens op de toiletdeuren en onderneemt hij nog wat andere activiteiten die de cruisers weliswaar niet totaal afschrikken, maar wel ontmoedigen. Het halfhartige anticruisebeleid blijkt niet afdoende. Meneer Reynolds krijgt een gemeenteambtenaar over de vloer die hem vertelt dat zijn toiletten een slechte naam hebben en dat daar op korte termijn verandering in moet komen, anders wordt de zaak gesloten. Dus wordt er voortaan strenger opgetreden en duiken Jason en Ez een kapotte camera op die ze als 'observatiecamera' boven de toiletten hangen.

Het ontmoedigingsbeleid werkt, maar een nieuw probleem doemt op: de revenuen van de toiletgroep blijken door het afschrikken van de cruisers met 40 procent te zijn gedaald. Wederom worden de toiletten met sluiting bedreigd, nu omdat ze niet langer rendabel zijn.

Ondertussen piekert Ez over de gebeurtenissen en overlegt hij met zijn vrouw. Is het goed wat hij en zijn collega's doen? Hebben ze, los van de wensen van de ambtenarij, gelijk dat ze die 'viezeriken' uit hun toiletten weren? Of moet je mensen die hun seksuele behoeften blijkbaar niet langs reguliere wegen kunnen bevredigen hun kortstondige momenten gunnen?

Warwick schetst hoe de drie mannen deze vraag op hun eigen manier beantwoorden. Tijdens een etentje, waarvoor Ez en zijn vrouw zijn collega's en hun vrouwen bij hen thuis uitnodigen, worden de verschillen voor het eerst goed duidelijk. De avond vormt de opmaat tot de afronding van deze korte roman.

De precieze gang van zaken zal ik niet onthullen, niet zozeer omdat daarmee een verrassende ontknoping zou worden verraden – het draait in Heren niet om de plot – maar vooral omdat zo'n plompe samenvatting Warwicks kleinood flauwer zou doen lijken dan het is.

De kracht van deze korte roman zit hem, naast zijn elegante, terloopse stijl, in de overtuigende, ja innemende wijze waarop de wereld van Londense Jamaicanen wordt beschreven. Alleen aan het slot is het pleidooi voor tolerantie misschien iets te nadrukkelijk. Maar tegen die tijd heeft Warwick bij de lezer zoveel krediet opgebouwd, dat je daar glimlachend je schouders over ophaalt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden